Levenslessen

Wim en ik hebben op vakantie vaak ruzie over de airco. Voor hem mag de temperatuur in de slaapkamer standje vrieskist hebben en dan ligt hij nog boven op de lakens. Onbegrijpelijk voor een koukleum als ik. Het is altijd schipperen bij ons, ofwel ik vries dood in mijn slaap, of Wim komt überhaupt niet in slaap vanwege de warmte. Ondanks dat kleine nachtelijke ongemak, voelen we ons vandaag weer wat fitter. Het virus dat Wim tergde is intussen kapot gevroren.

Na een slow start, pakken we de bus naar het centrum van Cadiz. We hebben geen vastomlijnd plan, anders dan de sfeer een beetje op ons laten inwerken. En die sfeer is het best te omschrijven als gezellig gemoedelijk. Er is genoeg te zien en te doen, zonder de mensenmassa's die meestal onvermijdelijk zijn bij mooie plekken. 

We slenteren door de levendige straatjes met her en der kleine intieme pleinen. Niet te missen is natuurlijk het grote statige plein voor de kathedraal. We overleggen even, want we hebben intussen al heel wat kathedralen gezien deze vakantie, maar ja, we staan er nu eenmaal voor dus pikken we die even mee. We beginnen met het bestijgen van de toren, want dat heb ik in Sevilla moeten missen. Intussen kan ik weer goed traplopen, maar helaas kom ik enigszins bedrogen uit. De weg naar boven is geen trap, maar een stijgende heling waardoor er bij elke stap iets te veel rek op mijn kuit komt. De oplossing is - je raadt het al - vertragen. Kleinere stapjes zetten en accepteren dat mensen die veel ouder zijn dan ik me inhalen. De levenslessen die ik deze vakantie krijg zijn werkelijk onbetaalbaar. 

De klim is trouwens wel absoluut de moeite waard. Vanaf de toren hebben we een prachtig uitzicht over de stad aan de ene kant, en de zee aan de andere kant. In een nis ontdek ik het nest van een torenvalk. We zien hoe een jonge valk zijn eerste vliegles heeft. Het lijkt maar niet te lukken. Lange tijd staan we te kijken naar de worsteling van het beestje en dan lukt het eindelijk om een metertje te vliegen. 

De kathedraal is, anders dan je van de buitenkant zou vermoeden, van binnen redelijk sober in vergelijking met wat we de afgelopen weken hebben gezien. Interessant is een tijdelijke expositie over de lijkwade van Turijn en een enigszins macabere bottenkamer, met schedels en andere botten van heiligen. Maar wat deze kathedraal pas echt uniek maakt is dat er midden in de kerk toiletten zijn, en aangezien ik hoge nood heb komt dat goed uit. Met mij hebben kennelijk nog heel veel andere vrouwen hoge nood, want er staat een behoorlijke rij voor één wc'tje. Bij de mannen-wc staat natuurlijk helemaal niemand. Normaal heb ik er geen enkele moeite mee om in zulke situaties even over te stappen naar de "andere kant", maar het voelt in een kerk op de een of andere manier niet passend. Ik overweeg om het te gooien op zoiets als: Ik ben nog in transitie naar man, maar ik denk dat de katholieke kerk daar helemaal niks mee kan. Dus zit er maar een ding op, we moeten naar buiten en een terrasje opzoeken zodat ik van de bijbehorende faciliteiten gebruik kan maken. 

En dat terrasje blijkt gezellig. Er is muziek, de obers zijn vrolijk en de wijn smaakt goed. We blijven er lunchen en nemen nog een wijn. Dan komt bij mij ineens de man met de hamer. 'Ik kan geen stap meer zetten,' zeg ik tegen Wim. 'Laten we naar het appartement teruggaan voor een siësta.'

Het is een kwartiertje lopen naar de bushalte en in dat kwartier lopen we kriskras door de straatjes, er zijn een paar fijne vintagewinkels. Ik word altijd erg blij van leuke tweedehandskleding. Helaas hebben ze niks in mijn maat, maar ik heb de smaak van het winkelen te pakken en koop uiteindelijk een nieuwe bikini. 'Goh, jij ziet winkels en ineens kom je weer tot leven, 'constateert Wim. Het wordt dus ietsje later dan gepland in de stad, maar uiteindelijk zijn we nog op tijd voor die duik in zee en een hazenslaapje op het strand. 

En dan hebben we nog een avondprogramma voor de boeg. Gisteren liepen we langs een leuk visrestaurant op het strand waar we met de voeten in het zand kunnen eten.  Nu is het wachten op een mediterraan tijdstip waarop we kunnen aanschuiven.