Spannender wordt het niet

Terwijl Wim ontbijt maakt, sta ik in een downward-facing dog pose op het strand (en ik zeg het maar even erbij voor de dirty minders: dat standje heeft helemaal niks te maken met seks). Zodra we de camper op orde hebben (we hadden wat gedoe met de watertank) en de voedselvoorraad hebben aangevuld, trekken we het binnenland in.

Enkele uren later rijden we dwars door het Nationaal Park Abruzzo, Lazio en Molise. Het park staat op de lijst van Unesco Werelderfgoed en kent de afgelopen jaren een forse groei van het aantal bruine beren. Op de doorgaande weg hangen waarschuwingsborden om de snelheid te matigen. Als de slechte of kronkelige wegen daartoe al niet dwingen, ga je vanzelf langzaam rijden bij het zien van de borden van overstekende beren of nog erger bordjes met daarop een platgereden beer afgebeeld.

Tijdens onze wandeling in de bossen komen we gelukkig geen beer tegen. Ik ben wel naarstig op zoek naar sporen en ga zelfs zo ver dat ik op mijn knieën zak voor hopen stront om middels Google Lens te achterhalen of het soms berenpoep is. Maar spannender dan: “Dit is waarschijnlijk de ontlasting van een herbivoor,” wordt het niet.

Onze overnachtingsplek wordt een weiland aan de rand van het bos, met uitzicht op de de bergen. Het wordt al snel te koud om buiten te zitten, dus eten we ons avondmaaltje binnen op. Ik wissel een beetje tussen hoop en vrees dat in het schemerdonker alsnog een beer opduikt. Een deel van mij hoopt een beer in de verte te zien scharrelen. Het andere deel kijkt angstvallig naar de hordeur die een uithaal van een berenklauw natuurlijk niet overleeft.

Niet veel later voegt zich nog een andere camper bij ons op het veldje. Een jong stel, dat kennelijk geen last van de kou heeft, want ze zitten buiten, hij in korte broek, compleet met nachtkijkers. Ik haal opgelucht adem. Zij zullen als eerste sneuvelen, dan hebben wij nog genoeg tijd om ervandoor te gaan. Maar spannender dan de lichtgevende ogen van een overvliegende oehoe wordt het niet.