Hemelvaartsdag

Na een rusteloze nacht voel ik me ‘s morgens een beetje brak, maar het is onze laatste dag, dus geen tijd te verliezen. Er zijn in de omgeving nog 2 kloven die de moeite waard zijn. Een ervan gaat pas half juni open dus de keuze voor de Partnachklamm is snel gemaakt.  Na 2 regenachtige dagen schijnt vandaag weer de zon en uitgerekend nu gaan wij naar een plek waar regenkleding en stevig schoeisel worden geadviseerd. 

Ik had al gelezen dat het druk kan zijn bij de kloof en dat wordt meteen bevestigd als blijkt dat er geen enkel plekje meer is op de parkeerplaats. Een eindje verderop kunnen we alsnog onze Ciro kwijt en daar is het nog gratis ook. Gelukkig blijkt een deel van de mensen te komen voor het Olympisch stadion en de gondelbaan. Desondanks is het nog redelijk druk bij de kloof, maar wij kunnen de kassa overslaan met de Köningscard die we kregen van onze gastvrouw.

Het is goed dat we waterdichte kleding aan hebben, want feitelijk loop je dwars door de waterval. Het spettert en drupt aan alle kanten en het pad is een grote modderpoel. Ondanks de nodige mensen horen we ook hier alleen het geraas van het neerstortende water. Het is een adembenemend staaltje natuurkracht. Helaas veel te snel verlaten we aan de andere kant de kloof. Dan kunnen we twee dingen doen: dezelfde weg terug door de kloof of via een omweg terug naar de parking. Ik scan even mijn lijf en voel dat ik nog wel wat kilometers aan kan.

De route leidt ons via glibberige paden omhoog en hoger en nog hoger. En net als je denkt dat je bij de volgende bocht echt boven bent, blijkt er toch weer een pad omhoog. Wim constateert dat het Hemelvaartsdag is. ‘Nog even doorlopen tot de hemelpoort.’
Net als ik spijt begin te krijgen van mijn keuze zijn we boven bij een berghut. Daar is het stampvol en dus pauzeren wij in een nog wat klamme Alpenweide. Hooguit tien minuten, want we moeten nog een uur bergafwaarts, wat eigenlijk zwaarder is voor mijn enkels en heupen. Het is niet de meest inspirerende route en op een bepaald moment begin ik in mijn hoofd het geheugenspelletje: ‘ik ga op vakantie en neem mee...’  Eenmaal beneden heb ik een compleet denkbeeldig koffer gevuld.

Over koffers vullen gesproken, dat moet ook vandaag. Want morgen zit onze korte vakantie er helaas weer op. Ciro geeft intussen aan dat hij graag een kleine beurt wil. Dat moet dan toch nog zo´n 700 kilometer wachten.  Wat ik in ieder geval mee terug neem van deze vakantie is hernieuwd vertrouwen in mijn lijf. Ik heb meer aangedurfd en gekund dan ik van tevoren had gedacht. We hebben ontzettend genoten. Beieren heeft ons aangenaam verrast met het eten, de gastvrije mensen, de kneuterige dorpjes en de enorm indrukwekkend natuur. Wij komen zeker nog een keer terug.