Stenen tijdperk

Onze vlucht gaat pas om 19.00 uur, dus we hebben nog vrijwel de hele dag in Wenen. Als compensatie voor de Sissi overload wilde Wim graag naar het fotografie museum, maar dat was helaas gesloten tussen Kerst en de jaarwisseling . Vandaag gaat het open, maar pas om 14.00 uur. We wikken en wegen en vinden dan toch dat het een race tegen de klok wordt.  In plaats daarvan bezoeken we het Natuurhistorisch museum, dat al om 10.00 uur de deuren opent. 

Het museum is alleen al van de buitenkant prachtig en statig zoals bijna alle gebouwen hier. Binnen is zo mogelijk nog mooier en dan heb ik het alleen nog over de marmeren zuilen, trappen, hoge plafonds en kristallen kroonluchters. Een Walhalla zijn voor mij de vele zalen vol stenen. Van meteorieten tot fonkelende edelstenen  van allerlei formaat en kleur. Ik word daar heel blij van en waarschuw Wim alvast: 'Als er een winkel is, dan vrees ik het ergste.'

Gelukkig is de rest van de museumcollectie ook voor Wim interessant met onder meer skeletten van dino 's, veel sterrenstof (tot nadenken) en zelfs een kleine foto expo met een wat treurig thema, het verdwijnen van gletsjers. 

En dan is er natuurlijk nog een museumshop. Tja, wat kan ik zeggen? Mijn voornemen om minder geld uit te geven aan dingen die ik niet nodig heb, sneuvelt op 2 januari. Ik heb de laatste jaren al heel veel geld uitgegeven aan allerlei stenen, maar nog nooit veel geld voor 1 steen. 

Tegen Wim begin ik met: 'Wist je dat ze daar stenen vam 1500 euro verkopen?' Dan valt het daarna allemaal iets zachter.  Ik verwacht dat hij me eigenhandig zal stenigen met mijn collectie, in plaats daarvan zegt hij: 'Misschien moet je eens een mooie kast kopen voor al die stenen.'

En nu wordt dit verhaal afgerond en geplaatst terwijl we wachten op onze vlucht. Wenen was geweldig. Mijn meisjesdroom is uitgekomen. We hebben het rustig aan gedaan en toch alles eruit gehaald. Al hebben we daarmee natuurlijk nog lang niet alles gezien en gedaan, dus een tweede bezoek is zeker niet uitgesloten. Maar eerst staan er nog heel veel andere plekken op het lijstje.

Bedankt voor het meelezen en tot de volgende keer.

PS. nu ik hier toch ben, even een kleine pol. De afgelopen zomervakantie heb ik vanwege lichamelijke klachten geen dagelijkse blog geplaatst. Mijn handgeschreven aantekeningen van toen zijn intussen wel uitgewerkt tot een blog. In hoeverre zitten jullie, lezers erop te wachten om dat met terugwerkende kracht te lezen?