Badass with a nice ass

Het gaat de goede kant op met ons vandaag. Al dwingt het lot ons ook vandaag tot vertraging en dat is tenslotte mijn nieuwe levensmotto. Ik strompel nog steeds, maar ik kom al een heel eind verder dan gisteren. Wim wordt met enige tegenzin door mij gedrogeerd met flink wat paracetamol.

Een van de dingen die ik graag wil zien, het Plaza de Toros ligt op zeven minuten loopafstand. Dat is goed te doen, al had ik volgens Wim in mijn tempo beter vannacht al kunnen vertrekken. Voor iemand met de mannengriep heeft hij flink wat praatjes.

Plaza de Toros is de grootste arena van Spanje waar ook tegenwoordig nog de discutabele traditie van het stierenvechten plaatsvindt. De discussie over goed en fout, folklore versus moderne inzichten is hier net zo gepolariseerd als bij ons de kwestie zwarte Piet. Juist daarom wil ik er graag naartoe. Het kan nooit kwaad om meer over een onderwerp te weten voordat je er een oordeel op loslaat. 

Het is een traditie die duizenden jaren teruggaat, ooit alleen bestemd voor de adel. Mannen konden hun kracht en moed tonen door het gevecht met een stier aan te gaan. Vanuit dat perspectief en vooral geplaatst in de tijdsgeest heeft dat ook best wat heroïsch. Maar tegenwoordig zijn de arbeidsvoorwaarden voor de torero nogal verbeterd en is het voor de opgejaagde stier per definitie een oneerlijk gevecht. Zeker, de torero loopt ook risico's, maar dat is een vrijwillige keuze ter meerdere eer en glorie van zijn masculiniteit (al bestaan er ook enkele  toreras) . Daar is niks heldhaftig aan.

Er ontstaat wat spraakverwarring als Wim in plaats van torero plotseling spreekt over tournedos. Ik moet er hard om lachen: 'Een tournedos krijg je na afloop van de wedstrijd, Wim. Volgens voorstanders van deze traditie de lekkerste en malste stukjes vlees die er bestaan.' Hij haalt zijn schouders op en merkt dan droog op: 'Je kunt beter naar de Amsterdamse arena gaan. Waarom willen mensen naar een wedstrijd gaan kijken waarvan de uitkomst al vast staat?' En na een korte stilte voegt hij er een beetje droevig aan toe: 'Maar dat is nu eigenlijk in Amsterdam niet veel anders.'

Persoonlijk moet ik er ook niet aan denken om te zien hoe een stier wordt doodgemarteld. Want, na het bezoek aan de arena en het bijbehorende museum - waarin overigens geen enkele aandacht aan de controverse wordt besteed  - ben ik het volmondig  eens met de tegenstanders, het is onnodig dierenleed!

Nu we het daarover eens zijn lopen we nog een stuk de rivier over naar de wijk Triana. In deze kleurrijke arbeiderswijk is het goed toeven vanwege de vele winkels en restaurants. Wij zijn vooral geïnteresseerd in de terrasjes om mijn been weer even rust te geven. We eten een lekkere Spaanse omelet, maar de Sangria die ik erbij neem smaakt naar Ranja. 

Na een lange rustpauze met de pootjes omhoog in ons appartement, verkennen we weer een ander gedeelte van de stad, de wijk, Alfalfa. Hier zitten authentieke tapasrestaurants en flamencobars, maar ook trendy wijnlokalen en een aantal gezellige kleine pleintjes. Om 20.15 uur heffen we in een nogal obscuur, maar daardoor authentieke bodega het glas als eerbetoon aan mijn moeder die exact vier jaar geleden het aardse bestaan verliet. Salud mamá.

Daarna schuiven we een terrasje verderop aan voor het eten. Het is eigenlijk ongehoord, maar na het bezoek aan de arena van vanmorgen durf ik zowaar Rabo de Toro te eten, een stoofschoteltje van ossenstaart. Nu helpt het dat ik tegenwoordig bij vrijwel alles wat ik eet, niet aan het gerecht denk, maar aan de voedingswaarde. Waar Wim, en waarschijnlijk ieder normaal mens zegt: 'Heerlijk die zalm,' zeg ik: 'Lekker Omega 3.'
Zo helpt het dus enorm dat ik niet aan het (in een arena) gedode stiertje denk, maar: B12, essentiële bouwstoffen. 
Thuis, waar ik ook mijn vitaminepreparaatjes heb, word ik wel weer een diervriendelijke eter. 

Om uit te buiken, lopen/strompelen we nog even een rondje door de wijk. Het is gezellig en extreem druk. Door de hele stad staan altaars of worden op dit moment opgebouwd. Morgen is het Sacramentsdag (Corpus Christi) dat hier nogal uitbundig wordt gevierd. Daarover ongetwijfeld morgen meer.

Ongemerkt dwalen we gaandeweg  steeds verder af van ons appartement. 
'We kunnen ook een taxi terugnemen,' stelt Wim voor. 
'Ben je mal. Dat zijn hooguit twintig minuten lopen, dat red ik wel!'
'Wat ben je toch een stoere badass', zegt Wim. 
Hij pakt mijn hand. 'Badass with a nice ass,' herhaalt hij. Iets in zijn toon zegt me: deze man is aan de beterende hand.