De wijsheid van de kat

Eerst moet ik iets rechtzetten. Afgelopen zondag hebben we een wandeling gemaakt die iets anders uitpakte dan verwacht. In mijn beleving heb ik dat ook zo opgeschreven, maar kennelijk heb ik toch de nodige mensen ongerust gemaakt, waarvoor excuses. We zijn niet zo levensmoe dat we echt onbezonnen keuzes maken, hooguit lopen we het risico op een blessure.
Dat je daarvoor niet over watertoevoerbuizen  in de Sierra Nevada hoeft te lopen is intussen pijnlijk duidelijk. Gisteravond, toen ik vanuit het balkon naar binnen wilde stappen, bleef mijn slipper hangen achter een drempel. Ik kukelde naar voren, kwam plat op de vloer terecht en voelde een acute pijnscheut in mijn kuit. Het duurde een paar minuten voordat ik weer op mijn beide benen kon staan, maar bij elke stap die ik zette schoot de pijn er opnieuw in. 

Hoewel ik er gisteren nog heilig van overtuigd was dat het na een nacht slapen wel weer zou gaan, blijkt het toch iets hardnekkiger dan verwacht. De enige manier waarop lopen geen pijn doet is zijwaarts, als een soort krab, maar zo zie ik me nog niet door Sevilla lopen. Wat te doen? Ik raadpleeg Gemini, de ai-tool van Google. Op basis van de door mij aangegeven klachten moet ik volgens Gemini de komende twee tot drie dagen absolute rust nemen. Met dat advies kan ik niks, of beter, ik wil dit advies niet horen. Daarom vraag ik het Le Chat, de Europese, morele variant van Chat GPT. Die is minder streng: 'Pas je tempo aan.' Dat moeten we sowieso vanwege de hitte. Maar de grootste wijsheid waar de Kat mee komt is, eigenlijk heel logisch: 'Luister naar je lichaam.' 

Mijn lichaam geeft dus aan dat door de stad lopen niet echt een serieuze optie is. Maar eigenwijs als ik ben, wil ik het toch proberen. Met steun van Wim kom ik strompelend vooruit, in ieder geval tot aan de apotheek hoger op in de straat. Daar raden ze me soort brace aan en een spierzalf. De brace geeft wel wat ondersteuning, maar uiteindelijk kom ik alleen met piepkleine stapjes vooruit. Het is een vermoeiende aangelegenheid, voor zowel Wim als mijzelf.

Na honderd meter worden we aangesproken door een koetsier, of we geïnteresseerd zijn in een ritje per koets? 'Yes, please!' roep ik. De man lijkt een beetje overdonderd, want het zal hem niet elke dag gebeuren dat toeristen zo makkelijk en zonder onderhandelen in de koets springen. Nou ja, springen is er natuurlijk niet bij in mijn geval. Als een oud, versleten vrouwtje klauter ik in de koets. Ik mag mijn pootje hoog leggen en voel me een soort diva wanneer de koets in beweging komt en koetsier ons zingend langs de bekendste hotspots van de stad loodst. Helaas gaat het allemaal wel heel snel, zodat bijna alle foto's bewogen zijn, maar we hebben nu in ieder geval een goede eerste indruk van de stad en van de plekken waar ze zeker willen terugkomen zodra ik weer normaal kan lopen. 

Na een uur zit ons tochtje erop. Dan kan ik weer honderd meter lopen tot het volgende terras waar we een heerlijk ijsje eten. Intussen kan ik zien dat Wims hoofd ook op exploderen staat vanwege de hoeveelheid snot. Dat is een goed excuus om te gaan rusten: 'Toch, Wim, je kan wel wat rust gebruiken hè?' vraag ik om niet zelf de spelbreker te hoeven zijn. Wim, die veel minder moeite heeft met zijn eigen grenzen erkennen, is dan ook de eerste die zegt: 'Dat zou wel lekker zijn, ja.' Dus brengen we de middag grotendeels door in ons appartement, puzzelend, lezend, schrijvend, tot het tijd wordt voor de enige activiteit die echt moet vandaag. We hebben namelijk tickets voor de kathedraal. Het scheelt natuurlijk dat die tien stappen van ons appartement is verwijderd.

De kathedraal is na het Alcazaba, het koninklijk paleis waarschijnlijk de populairste bezienswaardigheid en dat is goed te merken. De mensen staan zelfs om vier uur 's middags nog in lange rijen te wachten. Wij zijn maar wat blij met onze skip-the-line- tickets. Binnen in de kerk valt mijn manke loopje niet op, iedereen schuifelt hier van het ene heiligbeeld naar het andere en van relikwie naar relikwie. Wij zijn vooral geïnteresseerd in het graf van Christoffel Columbus en dat is bijna net zo'n expeditie als zijn zoektocht naar de nieuwe wereld. Hoewel het achteraf een niet te missen, kolossaal praalgraf is, zien we het in eerste instantie over het hoofd omdat er een enorme groep mensen voor staat. De Kathedraal is zo gigantisch (volgens Wikipedia de grootste van Spanje en zelfs de grootste gotische kerk ter wereld) dat je er uren en uren kunt dwalen. Overal zijn verborgen hoekjes, kamertjes, nisjes en kapelletjes en de bidstoeltjes en bankjes lenen zich uitstekend om even uit te rusten met mijn pootje. Na zo'n anderhalf uur hebben we het merendeel gezien, op de beroemde Giralda toren na, ooit een van de hoogste minaretten ter wereld. Opnieuw in het kader van oud, saai of verstandig kies ik ervoor om de boel nu niet te gaan forceren. Een mooi uitzicht over de stad hebben we immers ook vanaf ons eigen dakterras, waar we de rest van de avond zullen vertoeven. Morgen, nieuwe ronde, nieuwe kansen.