Blije voeten

Zoals ik al zei, een verkoudheidsvirus is bij mij meestal een kwestie van drie keer niezen en daar lijkt het deze keer ook bij te blijven, terwijl Wim onverminderd door hoest en proest.

Mijn kuit daarentegen vertoont vandaag een palet van pasteltinten: groen, geel met hier en daar wat blauw. Eerder was het me nog niet opgevallen, maar nu ik een hele dag in bikini loop valt elke oneffenheid op. Toch gaat het lopen aanzienlijk beter, alleen op het mulle zand ziet mijn loopje er niet heel elegant uit, een romantische strandwandeling bij zonsondergang zit er dus niet in. Wel heb ik goede hoop dat ik eind deze week de rots van Gibraltar op kan. 

Verder vandaag weinig nieuws aan het front, want we lummelen wat rond. Na een licht ontbijt, nemen we even een duik in die uitnodigende plas water voor ons appartement. Het is in het begin wat fris, maar als je daar eenmaal doorheen bent is het heerlijk. Als de zon rond het middaguur te fel begint te branden zijn we met twintig stappen weer in ons appartement. Terwijl Wim alvast aan de siësta begint, ontspan ik op een andere manier. Naast ons appartement ligt een spahotel waar ook massages worden gegeven. Even overweeg ik een sportmassage voor mijn kuit, maar aangezien ik niet weet hoe professioneel het allemaal is, kies ik voor een voetreflexmassage. Ik heb nog nooit zo'n massage gehad, en mijn voeten mogen wel even verwend worden na dat gestrompel van de afgelopen dagen. 

Ik word warm verwelkomd in een typische sparuimte, subtiele geur van etherische olie, veel beelden van hindoeïstische goden, sfeervol licht en muziek met natuurgeluiden. Mijn masseuse heet Gabriëlla en passend bij haar naam heeft ze een nogal engelachtig gezicht. Ze kan twintig zijn, ze kan veertig zijn, moeilijk te zeggen. Belangrijker is dat ze haar vak lijkt te verstaan. Als extra ontspanning krijg ik een verkoelend masker op mijn ogen waardoor ik niet kan zien wat ze doet. Des te beter want nu kan ik me focussen op het gevoel. Vooral in mijn linkervoet werkt het geweldig, bij bepaalde drukpunten ontstaat er een soort elektriciteit door mijn hele onderbeen. Rechts, daar waar ik het misschien nu harder nodig heb, werkt het helaas wat minder, maar het is evengoed ontspannend. Veertig minuten worden mijn voeten liefdevol onder handen genomen. Nooit beseft dat voeten blij kunnen worden, maar met dat gevoel ga ik wel naar buiten. 

Eind van de middag nemen we opnieuw een duik in zee en eten pasta de la Wim op ons terras. Uiteindelijk word ik van "verveling" een beetje melig, zoals te zien is aan de foto hierboven. En dan gaan we toch die wandeling bij zonsondergang maken, niet over het strand, maar over de boulevard. Morgen zullen we weer wat actiever zijn en volgt er ongetwijfeld een interessanter verhaal.