Verleden en toekomst

Zoals altijd ben ik vroeg wakker en laat Wim nog "even" liggen. Tot  11.00 uur, het is dan wel vakantie, maar er zijn grenzen. Deze laatste dag in Sevilla willen we graag  naar het Alcazar, maar het lukt niet om nu nog tickets te bemachtigen. Dat vind ik altijd een beetje jammer aan dit soort toeristische trekpleisters, als je niet weken vooraf al tickets koopt, kun je dus pech hebben, maar we willen ook niet elk uur van elke dag al vastgelegd hebben. Nou ja, dan maar niet door het paleis struinen, van de buitenkant is het ook mooi.

We overleggen de alternatieven. 'Wat vind je van het maritiem museum?' vraag ik. 'Daar kunnen we alles leren over de verovering van de Zilvervloot.'
'Dat kunnen we toch ook gewoon opzoeken op internet,' is de nogal nuchtere reactie van Wim. Hij wil wel graag naar het museum voor schone kunsten, maar ik heb even schoon genoeg van schilderijen. 

Dus wordt het nog wat struinen door de straatjes. Wim hoest zich nog steeds de longen uit zijn lijf, maar voelt zich weer wat energieker (logisch als je zo lang slaapt). Ik trek nog wat met een been, maar dat is meer stijfheid dan pijn. We kunnen dus aardig ver en lang doorlopen in een deel van het historisch centrum dat we nog niet hebben verkend.

Her en der bezoeken we een kerkje waar ik wat kaarsjes brand om stil te staan bij een kennis die haar laatste chemokuur ingaat. In een van die kerken klinkt engelachtig gezang van een kinderkoor.  Sommige kinderen zijn bloedfanatiek, uit volle borst zingend, hun hoofd opgericht naar Jezus aan het kruis. Weer andere kinderen wiebelen  onrustig heen en weer, ze kijken om zich heen of gebaren naar elkaar en wijzen op hun horloge. Waar ik dat aandoenlijk vind, kan Wim het bijna niet aanzien. 'Kindermishandeling' noemt hij het zelfs. 'Pure indoctrinatie. Laat die jongetjes toch lekker gaan voetballen.' Het zit diep bij hem. Zoals ik gisteren al schreef, is hij niet voor niets het van de kudde afgedwaalde zwarte schaap van een nogal religieuze familie. 

Al afdwalend komen wij intussen langs een paar geweldige winkels. Niet de standaard toeristenzooi, maar mooie ambachtswinkels en kleine kunstgalerijen. Met het oog op het gewicht van de bagage ontmoedigt Wim de aanschaf van tasjes, tegeltjes of keramieken schaaltjes, maar als ik met neus tegen de etalage van een lingeriewinkel sta, zegt hij ineens: 'Dat weegt niks.' Maar ik ga niet eens naar binnen. Alleen een gek duikt met deze temperatuur een pashokje in. Het wordt dus toch (weer) een keramieken tegeltje. 

Omdat we vandaag laat hebben ontbeten, slaan we de lunch over. Wel nemen we wat zoet gebak mee om te smikkelen op ons balkon. Intussen treffen we ook al de nodige voorbereidingen voor het volgende deel van onze trip. 

De avond sluiten we af met kliekjes en een prachtige zonsondergang vanaf het Metropol Parasol, ook wel de paddenstoelen van Sevilla genoemd. Een nogal in het oog springend en eigenlijk uit de toon vallend houten bouwwerk dat een deel van het plein overdekt. Het is niet perse mooi maar de sfeer is geweldig. Op het plein concurreren  straatmuzikanten met elkaar en afhankelijk van hoe de wind staat overstemmen ze elkaar waardoor het een beetje rommelig concert wordt. 

Onze tickets zijn alleen geldig voor de zonsondergang, maar na afloop blijven we hangen en worden getrakteerd op een mooie lichtshow. Het moet het noorderlicht voorstellen, al hebben we allebei geen idee hoe het echte noorderlicht eruit hoort te zien. Het is in ieder geval een prachtige afsluiting van de laatste avond. Na alle oude stenen, schilderijen en beelden die we de afgelopen weken hebben gezien, voelt dat een beetje alsof je met een tijdmachine naar de toekomst bent gestuurd. En we hebben er dus lekker niet voor betaald, daar houden wij Nederlanders van.