Het lichaam van Christus

Als onze nog steeds geblesseerde en grieperige lijven ons niet tot rust dwingen doet het lichaam van Christus dat wel. Een groot deel van de dag kom je de stad niet in of uit. Het is loeidruk en alles is afgezet voor Corpus Christi, een feestdag waarop gevierd wordt dat Jezus zijn lichaam (symbolisch) gaf in de vorm van brood. Dit soort weetjes lepelt Wim trouwens zo op uit zijn blote snotkoppie, en dat notabene als (van zijn geloof) gevallen kleinzoon van een protestantse dominee. 

Het centrale punt van de festiviteiten is natuurlijk de kathedraal, start- en vertrekpunt van de processie. Dat schouwspel speelt zich precies af pal voor ons appartement, waardoor we voor de belangrijkste bezienswaardigheid van vandaag de deur niet uit hoeven. En al zouden we dat gewild hebben, dan is het onmogelijk. De hele ochtend kunnen we geen kant op en nemen noodgedwongen de rust waar we ook gewoon behoefte aan hebben.

Hoewel, rust is relatief met al dat leven voor de deur. Vanmorgen om 7.30 uur werden we gewekt met gebeier en dat is de hele ochtend zo doorgegaan. De klokken kondigen telkens een nieuwe stoet aan, koorknapen, fanfare en het ene heiligbeeld na het andere trekt voorbij ons balkon met eersterangs zicht. Dit is van een geheel andere orde dan de toch ook best indrukwekkende processie die we met Pinksteren in Malaga zagen. We hebben onbewust wel de juiste periode uitgezocht deze reis. 

Om exact 13.00 uur wordt het lichaam van Christus de kathedraal in gedragen en begint de mis. Pas dan kunnen wij naar buiten, al blijft dat een claustrofobische ervaring met zoveel drukte. Even een boodschap halen bij de super om de hoek is een hele onderneming, want hoewel de grootste stoet voorbij is, lopen er nog wat kleinere optochten door de smalle straatjes. 

Maar ondanks de opstoppingen en de massaliteit hangt er een gemoedelijk sfeertje. Het ruikt overal heerlijk naar mirre en de rozemarijntakken waarmee de stad rijkelijk is versierd. Overal zijn festiviteiten, kraampjes en (gratis) concerten. Ik laat me verleiden tot de aanschaf van korenhalmen die kennelijk symbool staan voor de cyclus van het leven en de wederopstanding.  Wees dus gewaarschuwd: I'll be back. 

Begin van de avond stappen we op een bootje voor een vaartocht op de rivier Guadalquivir. Zo zien we, zonder al te veel inspanning toch ook weer veel van Sevilla vanuit een ander perspectief. Het is heerlijk relaxed op het bootje met een klein gezelschap. De sangria smaakt deze keer niet naar ranja en komt gigantisch hard binnen. Volgens Wim komt dat doordat  - hij stond erbij toen ze hem maakten - er drie soorten sterke drank in zitten. Olé!

Wanneer we weer aanmeren is het golden hour, het favoriete uurtje van mijn persoonlijke fotograaf. We slenteren door straatjes die we nog niet eerder verkend hebben, zonder de mensenmassa's. De rust is teruggekeerd in de stad. Op de vaandels na herinnert niks meer aan de festiviteiten van vandaag. Ons is het een raadsel hoe ze zo snel alles weer hebben afgebroken. Het moet haast met hulp van de heilige geest zijn.