Het laatste woord

Het is droog en de zon doet serieuze pogingen om door de wolken te breken. Helaas zit onze vakantie erop en we moeten om 10.00 uur het appartement verlaten.

Om de vakantie niet als een nachtkaars te laten doven, maken we nog een keer een wandeling langs het strand en door de duinen. Dit ga ik het meeste missen, die imposante, en vrijwel verlaten stranden. 

Omdat we er toch langskomen besluiten we om te lunchen in Calais. Ik ken de stad alleen van de verhalen uit de media over migranten die proberen het kanaal over te steken. Op voorhand heb ik  geen euforisch beeld van deze stad. Na een bezoek ben ik wat milder gestemd, al voel ik geen dringende behoefte om er nog eens terug te gaan.

Calais heeft enkele aardige bezienswaardigheden, zoals het raadhuis en een levensgrote vuurspuwende draak die over de boulevard beweegt. Kinderen (en ook volwassenen) kunnen een ritje maken op de rug van dat mythische beest. Wij skippen. De lunch is heerlijk,  maar de stad op zich mist naar mijn mening wat 'joie de vivre". 

Intussen lijkt bij iedereen de batterij een beetje leeg, dus wordt het eind van de middag toch echt tijd om naar huis te gaan met een tas vuile was en een koffer mooie herinneringen.

Deze vakantie was het bloggen anders dan gebruikelijk. Sowieso omdat pap elke avond ongeduldig vroeg: ‘Hoe lang duurt het nog?´ Daarnaast was het een soort coproductie van Roy en mij. Hoewel het overwegend mijn woorden waren, waren de final touch en redactie van Roy. 

Op mijn verzoek aan de anderen het laatste woord over hoe zij terugkijken op deze vakantie

Wim: ´Prachtige beelden en woorden.´

Roy: ´Zand tussen mijn tenen. De geur van zonnebrandcrème. Straffe wind door mijn haar. De arm van mijn vader om mijn schouders. Prachtige vergezichten. Mijn familie is erbij. Een zacht bed. Ontbijten met stokbrood. Frans praten bij de boulongerie. Het was weer even 1980 en geluk was vanzelfsprekend.´

Pap: ´Pijn aan de beurs, maar dat wist ik van tevoren.´