De reis is nu pas begonnen

Op de vermoeidheid na ben ik weer aardig opgekrabbeld. Aan het ontbijt hoor ik dat er nog twee mensen zijn die net als ik in wat mildere vorm besmet zijn geraakt met wat het dan ook is dat ons teistert. Dan is er nog maar een over die niet ziek is geweest, dat is Marth, de oudste van ons allemaal. Met haar tachtig jaar is zij een absoluut voorbeeld. Solide, kalm en met een soort berustende wijsheid.

Na het ontbijt hebben we een laatste meditatie op het terras van de ryad. Daarna schrijven we op wat we aan ervaring en inzichten willen meenemen van deze reis en wat we willen achterlaten. Het wordt een soort brief die ik aan mijn toekomstige zelf schrijf. Zodat ik over een tijdje nog eens kan lezen wat deze reis me gebracht heeft. Tot slot luisteren we naar het liedje Follow the sun van Xavier Rudd. Ik laat de afgelopen dagen nog eens aan me voorbij gaan en dan ineens komen de tranen. De afgelopen dagen stonden die menigmaal in mijn ogen om vervolgens snel te worden weggeblazen door de Sahara wind. Nu vloeien de tranen rijkelijk, eerst nog beschaafd maar dan snikkend met schokkende schouders. Ik besmeur Annegreetjes shirt met mascara en daar moeten we dan weer om lachen.

Dan wordt het echt tijd om te vertrekken naar de luchthaven en komt langzaam een einde aan deze helende en enerverende reis. Hoewel ik voorlopig afscheid heb genomen van de Sahara en de groep vrouwen met wie ik dit avontuur mocht aangaan, begint de reis eigenlijk nu pas. Want ik was naïef om te denken: weekje Sahara en ik kan er weer tegen. Integendeel, het was een reis van hard werken. Ik ben geconfronteerd en gespiegeld, teruggeworpen op mezelf en vrede gevonden in mezelf. In mij huist een oerkracht die ik kan aanboren als de situatie daarom vraagt en die maakt dat mensen in tijden van nood echt op me kunnen rekenen. Maar ik heb ook kennis gemaakt met een zachtere, vrouwelijke kant van mezelf. Een kant die ook kwetsbaar mag zijn, om hulp mag vragen en vooral grenzen kan aangeven. Dus nu ik terug ben in mijn eigen omgeving, weer omringt met prikkels en uitdagingen, nu pas begint de reis. Een innerlijke reis met een nog onbekende bestemming.