Mijn beurt

’s Nachts is het kennelijk mijn beurt. Ik heb knallende hoofdpijn, darmkrampen en de constante neiging tot braken. Pas tegen de ochtend val ik in slaap en ik word hondsmoe wakker. Gelukkig lijkt het niet echt door te zetten en blijft het bij pruttelende darmen en misselijkheid. Met mij is vannacht nog iemand ziek geweest en daarmee kunnen we voedselvergiftiging in ieder geval van het lijstje oorzaken schrappen.

Gelukkig hebben we een relaxte dag met wat shoppen in de souk, maar eerst een ontspannen ochtend in de hamam. We worden om de beurt heerlijk gewassen en geschrobd door een stevige Marokkaanse. Ze wast ons zoals een huisvrouw uit de jaren vijftig haar was deed. Snel, grondig en efficiënt, maar toch met een bepaalde liefde. Ze kust ons allemaal op de wang, voorhoofd of op de hand. Na een korte theepauze volgt nog een zalige ontspanningsmassage, waarbij het laatste restje van mijn hoofdpijn met zachte hand wordt weg gekneed.

Nadat we weer herboren zijn met babyhuidjes is het tijd voor de lunch. We lopen door de stad, dwars door de drukte en chaos. Aan weerszijden winkels, kraampjes en rumoer. Geuren van kruiden en etenswaren vermengen zich met de reuk van kattenpis, uitlaatgassen en karkassen. Ook de warmte overweldigt me en ik word er een beetje onpasselijk van. Ik ben blij als we bij het restaurant zijn. Het is een hip rooftop restaurant waar ze zelfs cocktails hebben en een heerlijke Italiaanse menukaart.

Na een week tajine, hoe lekker ook, gaat een pasta er wel in. Althans dat denk ik. Ik bestel een linguine met pesto, een van mijn favoriete pasta’s. Het ziet er heerlijk uit, het ruikt lekker, maar na drie happen protesteert mijn maag. Ineens slaat een enorm vermoeidheid toe en ik raak in conflict met mezelf. Ik wil graag nog mee naar de souk, maar ik doe mezelf geweld aan als ik niet snel plat ga. Ik neem afscheid van de groep nadat ik drie keer heb bevestigd dat ik echt de weg weet. Hoewel het zweet me uitbreekt drijft het vooruitzicht van een bed me vooruit. Ik vind zelfs nog energie om een cadeautje te kopen voor mijn vader.

Terug in de ryad sluit ik me aan bij de rest van de zieken en duik in bed. Ik laat alleen mijn gezicht zien als de anderen terug zijn van het winkelen en later nog eens om afscheid te nemen van Vicky die morgen een vroege vlucht terug heeft. Om 21.15 gaat iedereen langzaam naar de kamer en ik val als een blok in slaap, onafgebroken tot de volgende ochtend.