Blije Wim

Ondanks allerlei piepsignalen van onze huurauto -  zolang we nog rijden negeren we het gewoon - komen we iets na 12.00 uur in de middag aan bij Bray-Dunes. Het strand ligt er redelijk verlaten en sereen bij. Dat was vandaag bijna op de dag af 85 jaar geleden wel anders, toen onze opa (van moeders kant) hier door het noodlot verzeild raakte.  Wie de film Dunkirk van Christopher Nolan heeft gezien of van Operatie Dynamo heeft gehoord begrijpt waarom die man levenslang last had van een trauma.

Op deze zonovergoten dag wandelen wij in alle rust over het strand. Dat wil zeggen, Wim en mijn vader wandelen zoals volwassen mensen doen langs de branding. Roy en ik worden bij het zien van de zee kleine kinderen. We schoppen onze schoenen uit, spurten naar de zee en spetteren en springen als uitgelaten honden. Het is eb en daardoor zijn er nog wrakken van gestrande schepen zichtbaar, althans met een beetje fantasie kun je zien dat het ooit schepen waren. Dat wat ik denk dat ooit de kapiteinskajuit was dient nu perfect als urinoir voor mijn drie uur lang opgehouden plasje.

Dan is het nog een klein uurtje rijden naar ons appartement. Intussen is de meligheid toegeslagen zoals dat gaat op familieweekenden (en dan zijn we nog niet eens aan de drank) Terwijl pap rechtop zit te knikkebollen in de warme auto, zijn Roy, Wim en ik bezig onze tong te breken over de Engelse zin: ‘She sells sea shells on the sea shore!’ (Probeer het maar eens hardop uit te spreken, dan snap je waarom we dit na talloze pogingen hebben opgegeven).

Dan komen we aan in ons dorpje Wimereux, vrij vertaald betekent dat zoiets als blije Wim. In eerste instantie is het even slikken bij het zien van ons appartement met de gammele groene deur, maar binnen blijkt ons appartement van een ongekende luxe met twee grote badkamers, twee woonkamers en een leefkeuken. In vijf minuten zijn we vervolgens wandelend bij de boulevard waar we heerlijk eten bij de ondergaande zon. Ik kan het niet laten en moet ondanks de temperatuur van 10 graden even in de zee duiken. Uiteindelijk is er in dit gezelschap van mannen, maar een bikkel. Maar eerlijk is eerlijk, tijdens de wandeling erna loop ik - of volgens Roy: 'Ursula Andress in ‘t zoer' - wel te klappertanden.

Dus niet alleen Wim is blij maar uiteindelijk ook ik als ik warm kan douchen. En pap en Roy sluiten zich daar met een biertje blij bij aan. Zoals onze moeder zou hebben gezegd: een dag met een gouden randje.