Survival

Onze klimuitrusting hebben we deze vakantie bewust niet meegenomen en ook niet nodig gehad. Maar de helm die bij de uitrusting hoort missen we wel. Ons grotje staat namelijk op instorten. Oké dat is misschien wat overdreven, maar vannacht kwamen er wel degelijk brokstukken van het plafond naar beneden. Gelukkig vielen ze naast ons bed en niet erin. We zouden niet onder het puin bedolven zijn, maar een stuk grot op je hersenpan krijgen terwijl je slaapt, is toch niet grappig. 

Ondanks dit nachtelijke avontuur staan we vroeg op om te gaan wandelen in de Sierra Nevada. Vanuit Granada is het maar een halfuur rijden tot de voet van de bergketen. Met elke kilometer die we rijden komen we in een volstrekt andere wereld terecht. Woester, droger, en haast desolaat. Het beeld is compleet wanneer we een man te paard doodgemoedereerd over de provinciale weg zien stappen.  De man draagt een hoed waardoor een schaduw over zijn gezicht valt en met op de achtergrond het massief van de Sierra lijkt het wel een beeld uit een film van Sergio Leone, ware het niet dat de man een mobiel telefoongesprek aan het voeren is. 

Kibbelend over wat het juiste startpunt van de wandeling is, lopen we puffend en zwetend bergopwaarts over een lastig begaanbaar pad. We worden ingehaald door een auto met Grieks kenteken. 'Lekker dan,' zeg ik tegen Wim, 'we hadden dit stuk dus nog net zo goed met de auto kunnen doen. Dan waren we op het juiste startpunt uitgekomen.' Tien minuten later zien we diezelfde Grieken langs de kant van de weg staan, hun auto ligt in een greppel. Nadat we gecheckt hebben of ze ongedeerd zijn en geconstateerd dat wij niks kunnen doen, wandelen we door. Ik ben dankbaar dat Wim niet terugkomt op mijn eerdere opmerking. 

Dan, als we eenmaal het juiste wandelpad hebben gevonden, wacht ons een prachtig landschap. Ook hier is het net alsof we door de set van een western lopen, een afwisseling van kale vlaktes, ruige bergkammen, smalle paadjes met dichte bebossing, rood gesteente en watervallen. Het ruikt er naar kruiden en wilde bloemen die her en der in het droge landschap groeien. Soms scheert er een roofvogel over, er fladderen bontgekleurde vlinders en voor onze voeten schiet een nogal uit de kluiten gewassen hagedis weg. Als ik zou moeten schatten, denk ik dat hij zeker dertig centimeter is. Maar volgens Wim heb ik altijd de neiging tot overdrijven. Tja, ik zou hier wat op kunnen zeggen over het inschatten van centimeters in relatie tot..., maar omdat we al in een kijverige stemming zijn, slik ik die opmerking maar in. 

De uren tikken weg, de zon brandt genadeloos, ons water is bijna op en we zijn pas halverwege de route. Dus wanneer de mogelijkheid zich voordoet om af te buigen naar een kortere route kiezen we weer voor oud, saai of gewoon verstandig. Alhoewel, bij nader inzien blijkt die "shortcut" van Wim niet de meest verstandige keuze te zijn. In eerste instantie is het pad nog enigszins te doen, soms wat klauteren en hier en daar lopen we wat krasjes op van stekelige planten. Dit is een van die momenten dat ik blij ben dat ik nooit korte broeken draag, überhaupt niet, maar al helemaal niet tijdens een wandeling. Geleidelijk wordt het pad steeds minder toegankelijk, langs puntig uitstekende rotsen, soms zo smal en laag dat we een soort van moeten tijgeren om eronderdoor te kunnen. Als ik mijn hoofd iets te hoog optil bonk ik hard met mijn schedel tegen de wand en even duizelt het me. En voor de tweede keer in enkele uren mis ik die helm. Dan lijkt er bij een waterval een definitief einde te zijn gekomen het aan pad. De enige mogelijkheid om de overkant te bereiken is omlaag te klimmen en door het ijskoude stromende water te waden. Maar er lopen ook afvoerbuizen langs de rotsen. Het is een risico, maar het idee om door het "oerwoud" terug te moeten spreekt ons nog minder aan. Dus met Wim voorop schuifelen we voorzichtig, met steun van de rotsen over het buizenstelsel tot we veilig de overkant bereiken en elkaar een high five geven. Komt onze klimervaring toch nog van pas. 

Net als we denken dat we het ergste wel hebben gehad, komen er nog drie plekken waarbij ik me hardop afvraag: 'Is dit nog wel een pad?' Kennelijk was het dat ooit, maar het is intussen zo dichtbegroeid dat we ons er soms letterlijk doorheen moeten vechten. Armen, benen en soms mijn haren blijven hangen achter takken. We klimmen over omgevallen boomstammen of kruipen eronderdoor. Op andere plekken glibberen we door de modder. Wim maakt zelfs een heuse sliding en komt onder de modder te zitten. Ik doe mijn best om niet te lachen en krijg mijn straf twee seconden later als ik me verstap en tot mijn enkels in het ijskoude water sta. 'We zijn er nu echt bijna, ' zegt Wim, die ondanks deze heikele onderneming blijft vertrouwen op de aanwijzingen van de Komoot wandelapp. En als we eindelijk, na wat een kansloze missie lijkt, de bewoonde wereld in zicht krijgen, lopen we volledig vast in wat iemands achtertuin blijkt te zijn, compleet omheind met hekken en prikkeldraad. Het is echt letterlijk nog deze ene tuin die ons scheidt van de parkeerplaats waar onze auto staat. 

Als dieven in de nacht sluipen we langs de omheining. Hoewel er auto's staan op de oprit lijkt het huis verlaten, de rolluiken zijn dicht dus waarschijnlijk hebben ze siësta. Nadat we ons ervan hebben verzekerd dat er geen gevaarlijke honden zijn, klimmen we eerst over het hek dat toegang geeft tot de tuin. Dat is nog te doen. De volgende omheining is van prikkeldraad. Eroverheen is geen optie, eronderdoor ook niet. Als ik een goed zakmes zou hebben, had ik serieus de boel opengesneden. Wim ontdekt dat er aan de zijkant wat speling zit en met wat morrelen wordt die speling net groot genoeg om doorheen te kunnen. Bij het eerste het beste barretje ploffen we neer, moe, stoffig en onder de modder. 
Een koud biertje is op zo'n moment het lekkerste wat er bestaat.

Dan terug naar ons grotje, dat nog niet is ingestort, voor een verfrissende douche en wat verdiende rust. Ik ben afgezien van krasjes op mijn armen en een bult op mijn hoofd redelijk ongeschonden uit de strijd gekomen. Wim die een korte broek aan had ziet er iets meer gehavend uit, al heeft zijn ego misschien een grotere deuk opgelopen met zijn "shortcut." 

Natuurlijk is het vanuit mijn perspectief lekker mopperen op degene die de route uitstippelt. Helemaal eerlijk is dat natuurlijk niet, want als het aan mijn richtingsgevoel had gelegen liepen we morgen nog in de Sierra Nevada.