Listige vrouwen

Na een eenvoudig maar voedzaam ontbijt in het hotel nemen we de metro naar het Prater. Het eerste op het lijstje is het reuzenrad. Dit staat al sinds de Bond film The Living daylights (1987) op mijn wish list.

Het is het  oudste operationele reuzenrad ter wereld  (1897) en een icoon voor de stad. We zijn lekker vroeg dus alle andere attracties van het Prater zijn nog gesloten wat een surrealistische sfeer geeft. Voordeel is dat we snel aan de beurt zijn, want wachtrijen zijn hier een ding (ik kom daar op terug). 

Oke, ons rondje reuzenrad wordt niet zo romantisch als met Timothy Dalton (wat ik waarschijnlijk als enige de mooiste James Bond ever vind), want wij delen karretje met 6 anderen.  Maar terwijl James zich bezighield met zijn vrouwelijke verovering, kunnen wij tenminste genieten van het uitzicht , dat vooral door het heldere weer weids is tot aan het Wienerwald. 

Het volgende op de to-do-list is koffie en sachertorte in het beroemde Cafe Central. Wanneer we daar aankomen zien we een krankzinnig lange wachtrij staan, die doorloopt tot om de hoek van de volgende straat.

Dat alleen al is een bezienswaardigheid, want veel mensen maken foto's van de blauwbekkende menigte.Hoeveel we ook van koffie houden, het is het niet waard om waarschijnlijk een uur voor in de rij te staan. We scoren ons bakkie en gebakkie een straatje verderop. 

Dan wordt het tijd voor wat spiritualiteit in  de Stephansdom. Die donkere gotische kerk oogt wat vreemd tussen de overige bouwstijlen die vooral licht en wit zijn.  De dom zelf is gratis te bezoeken en natuurlijk staat ook hier een rij, al is het verloop  vrij snel, dus staan we binnen 5 min binnen. Daar staat echter opnieuw een lange rij bij de ticketbalie voor de toren en crypte. Die slaan we over, dus brand ik alleen wat kaarsjes.

Om op te warmen van de ijzige kou bezoeken we een ietwat aparte bezienswaardigheid die niet op ons lijstje staat, namelijk  het Schmetterlinghaus in de Hofburg. Was het 10 euro pp waard? Nou, als je bedenkt dat we anders waren gaan opwarmen in een café?dan is 10 euro en mooie vlinders kijken zo gek nog niet. 

We eten uit supermarkt meegebrachte hapjes in onze hotelkamer, want geloof het of niet, er staat een dikke rij voor de worstenkraam. Tijd voor een restaurant is er niet, want om 19.00 gaan we naar de opera., Die Zauberflöte van Mozart. Ik ga hier niet al te veel uitwijden over de opmerking van Wim toen ik dit evenement boekte. De vaste lezers kunnen zich er iets bij voorstellen. Iets met zijn fluit en als je wilt haal ik hem eruit. 

Om 18.40 komen we aan bij het Volsktheater. De deuren zijn dicht. Zo laat zijn we toch niet? We lopen een rondje om het gebouw. Alles is donker. Ik check nog eens de datum op het ticket, het is toch echt vandaag. Ik vloek hartgrondig en ben in gedachten al een klacht aan het indienen. Dan vinden we een zijdeur die open is. Er brandt licht in een kantoortje en de aardige mevrouw weet ons te vertellen dat we bij het verkeerde gebouw staan. We moeten bij de Volksopera zijn. 

Nog voordat ze is uitgesproken rennen we naar buiten waar het gelukkig een komen en gaan van taxi's is. Vijf auto's rijden ons voorbij, ook al sta ik wild zwaaiend bijna midden op de weg. Een zesde taxi stopt, al wilde de chauffeur eigenlijk net ermee stoppen en naar huis gaan. Het komt goed bezweert hij ons en inderdaad zet hij ons om 18.57 af bij het operagebouw en daarvoor krijgt hij een vette fooi.

De opera is prachtig met  schitterende aria's vol super hoge noten en lange uithalen. We hebben geen verstand van opera dus vooraf hebben we ons ingelezen over het verhaal dat trouwens nogal vrouwonvriendelijk is. Kennelijk hield vriend Wolfgang er nogal aparte ideeën op na wat de dames betreft. Gedurende de hele opera wordt er gezongen over die  listige verraderlijke wezens. Ach het was de tijdsgeest zullen we maar zeggen.