Schicksalsjahre einer Keizerin

Al lagen we dan op tijd in bed gisteravond, echt goed geslapen heb ik niet. Dit hotel heeft flinterdunne wanden, dus elke feestganger die na ons binnenkwam hoorde ik. Dronken mensen hebben het bijzondere vermogen om in hun pogingen elkaar tot stilte te manen, juist heel luidruchtig te zijn. 

's Morgens aan het ontbijt zitten veel mensen met kleine of rode ogen. Verreweg de meesten checken na het ontbijt uit, wij hebben nog een extra 1,5 dag.

Na het bezoek aan Schönbrunn gisteren duiken we vandaag nog wat dieper in het woelige leven van de keizerin. In het Sissi museum in de Hofburg krijgen we een goed beeld van wat je met recht Schicksalsjahren einer Keizerin kunt noemen. En met die titel eindigt  elk vergelijk met de mierzoete films waarin  Romy Schneider vrolijk en verliefd ronddartelt.

Het verhaal, aan de hand van de audiogids begint en eindigt met haar dood en blikt terug op het tragische lot van een vrijgevochten meisje dat veel te jong in een  keurslijf werd gedwongen. Een onbegrepen vrouw die veel verdriet kende en evenzoveel neuroses ontwikkelde. De tentoongestelde jurken en haar turnattributen tonen ofwel een gezonde levensstijl of een dwangmatige obsessie met gewicht. De expositie laat het aan de bezoeker over om een conclusie te trekken. 

Toch is er een romantisch tintje aan het verhaal waarmee nog iets van het nostalgische filmbeeld intact blijft. Toen de keizer hoorde dat zijn vrouw was vermoord sprak hij de woorden: 'Je hebt geen idee hoeveel ik van deze vrouw hield. 'Na deze verdiepende tour door het leven van Sissi weet ik niet zeker of die liefde helemaal wederzijds was. 

Nog wat brak van gisteren, trekken we ons even terug in het hotel voordat we gaan eten. Wim heeft iets eenvoudigs gereserveerd, denkt hij. Ik schrik me kapot als het restaurant onderdeel van het Hilton Hotel blijkt te zijn. Gelukkig is het merendeel van de gasten net als wij in alledaagse kleding, al had ik bij nader inzien best een vleugje mascara op kunnen doen. Maar, ik zie er volgens Wim nog altijd beter uit dan het iets te opgespoten in bont gehulde grietje naast me dat met een akelig lange felgekleurde vingernagel op het tafeltje tikt om de ober te wijzen op een onzichtbaar vlekje dat hij moet wegpoetsen. 

De rekening valt gelukkig mee. 'Welk kamernummer kan ik noteren?' vraagt de ober.... Hmm verleidelijk, maar we kiezen toch voor eerlijkheid.

Die eerlijkheid voorkomt waarschijnlijk dat het dak van de kerk op ons neerstort, want onze volgende bestemming is de Votief kerk. Deze prachtige gotische kerk hebben we steeds op afstand gezien, het is een prachtige kerk en absoluut de moeite van het bekijken waard, al komen wij er alleen voor de show. De lichtshow bedoel ik dan, een 40 minuten durend spektakel dat  met lichtkunst het scheppingsverhaal vertelt. Al moet ik erbij zeggen dat je er wat fantasie bij nodig hebt. Het is in ieder geval een prachtige afsluiting van weer een mooie dag.