We worden wat ouder

Een bezoek aan Wenen is natuurlijk niet compleet zonder schloss Schönbrunn te bezichtigen. We hebben nogal wat moeite gehad om tickets te krijgen, want kennelijk moet je die weken van tevoren al reserveren. Dat het ons nog lukt is te danken aan het doorzettingsvermogen van Wim en omdat we flexibel kunnen zijn met de dag en tijd. 

We "lunchen" met koffie en gebak in de deftige lunchroom van het paleis. Ik neem deze keer het Sissigebak, wat waarschijnlijk alleen zo heet omdat er een chocolaatje op zit met een afbeelding van keizerin Elizabeth. 

Het paleis is, zoals te verwachten een en al pracht, praal en glitter. Grote zalen vol goud, marmer en kristal. Aan de hand van de audiogids krijgen we uitleg over het paleis, de geschiedenis en de bewoners. Het heeft iets bijzonders om rond te wandelen in dezelfde zalen waar ooit feesten en bals werden gehouden. Waar Franz Jozelf en Sissi in elkaars armen walsten. 

Over walsen gesproken, intussen zijn de voorbereidingen voor Silvesteravond in volle gang. Op verschillende plekken in de stad kun je spoedcursussen walsen volgen. Het schijnt traditie te zijn om middernacht een dansje te maken. Ik hoef het Wim niet eens te vragen, maar doe het toch. Het antwoord laat zich raden; 'Ik wil alleen over je heen walsen.' Gelukkig heb ik mijn portie zwijmelarij al gehad voor vandaag, want van hem ga ik het niet krijgen.

Al is dat laatste niet helemaal waar, want we hebben een fantastische avond in een Italiaans restaurant.  We proosten meerdere keren, terwijl we terugkijken op wat, op mijn nekhernia na, een mooi jaar was. Het was het jaar waarin  vervlogen hoop weer nieuw leven kreeg, een jaar van hereniging. 

Omdat we vroeg hebben gegeten staan we om 21.00 uur al buiten. Daar is het buitengewoon gezellig. Door het hele centrum staan podia waar bandjes spelen. Meer heb ik niet nodig om los te gaan. Als Wim dan geen dansje met me doet, ga ik zelf wel hossen en springen. 

Misschien had ik dat beter niet kunnen doen, want om 22.00 uur denk ik: poeh best nog wel lang tot middernacht. Nog een uur later zeg ik tegen Wim: 'Zullen we al richting hotel lopen?'  Zo komt het dat we 15 minuten over twaalf in bed liggen. Ik schreef het al eerder: we worden een dagje oouder. Gelukkig Nieuwjaar.