Epiloog: een beetje verliefd

Om nog even alles eruit te halen, namen we gister laat in de middag nog een duik in zee en namen daarmee voorlopig afscheid van het ultieme zomervakantiegevoel van ziltige lippen, zanderige huid en stug haar. Samen met een paar jeugdige surfers genoten we van de hoge golven en bleven tot de zon achter de rots was verdwenen en we het te koud kregen.

Daarna werd het nog even spannend toen een grote stroomstoring heel Gibraltar in het donker zette. We aten bij kaarslicht in een kleine bistro waar ze op dat moment natuurlijk alleen koude gerechten konden serveren. Halverwege de salade vroeg Wim ineens: 'Heb jij eigenlijk nog cashgeld? We zullen nu niet kunnen pinnen.'

Oeps! Daar hadden we even niet aan gedacht en we zagen ons al afwassen. We hadden geluk want de mobiele pinautomaat functioneerde gewoon. Net zoals de lift naar onze studio op de achttiende verdieping waar we ons een groot deel van de avond in een discotheek waanden met af en aan een paar minuten licht. Wim heeft de eerste WK wedstrijd in snippers kunnen zien. 

Na een korte en onrustige nacht is 's morgens de elektriciteit weer hersteld. Gelukkig want het is buiten nog donker als we onze spulletjes pakken en de deur achter ons dicht trekken. Ryanair heeft weer eens op het laatste moment de vlucht vervroegd met maar liefst drie uur. Aan de andere kant is zo'n laatste dag ook altijd maar een kwestie van de tijd uitzitten en nu hebben we nog wat van de dag als we thuiskomen. 

Op de luchthaven, terwijl Wim shopt voor een nieuwe telefoon (hij vond het prima drie weken zonder) typ ik de laatste regels voor dit blog, want ik kan natuurlijk niet eindigen zonder de prangende vraag te beantwoorden: Krijgt deze affaire een serieus vervolg?

Het antwoord is niet eenvoudig, want we komen zeker terug. Van alle plekken die we bezocht hebben springt Granada er met kop en schouders bovenuit. Vooral ik ben daar een beetje verliefd geworden op de Moorse sfeer, de kleine schaduwrijke pleintjes waar de ritmische klanken van de flamenco nooit ver weg zijn en het ietwat rauwe randje en vurige temperament van de mensen. 

Een ding is wel zeker, Italië hoeft zich geen zorgen te maken over serieuze concurrentie. We hebben het geweldig gehad en enorm genoten, maar op de een of andere manier past Italie ons beter. Noem ons verwende snobs, maar alles is wat verfijnder in Italië van de koffie en wijn tot de handgebaren die we na twintig jaar begrijpen alsof het onze tweede taal is. En de Italiaanse keuken is natuurlijk onovertroffen.

'Maar,' zegt Wim, die de smaak te pakken heeft, 'vreemdgaan is wel heel leuk.' Hij stelt dan ook maar meteen een paar potentiële toekomstige kandidaten voor. 

Je zou hieruit de conclusie kunnen trekken dat Wim voor de wisselende contacten gaat, terwijl ik kennelijk geen overspel kan plegen zonder op zijn minst een beetje verliefd te worden.