Die another day

Wat een heerlijke avond was het gisteren nog. Een fantastisch maaltje, met de voeten in het zand, het ruisen van de golven en als bonus de rode gloed van de ondergaande zon.

Op de terugweg, zagen we bij het licht van de maan een puberjongen naakt douchen op het strand. Het zou niet opgevallen zijn als zijn vrienden hem niet vanaf de boulevard zouden hebben aangemoedigd. Ik deed er een schepje bovenop door even mee te joelen. Dit sterkte de jongens in hun zelfvertrouwen om allemaal even hun jeugdige achterwerk te tonen. 

Misschien had ik dat joelen beter achterwege gelaten want vandaag blijkt mijn stem het compleet te hebben opgegeven. Het is een vreemde gewaarwording dat mijn mond beweegt maar de woorden uitblijven. Kennelijk heeft het virusje zich dan toch op mijn stembanden gevestigd, al geef ik liever de airco de schuld, de meest kansloze uitvinding op de bladblazer na. In ieder geval geniet Wim van een heerlijk rustig dagje zonder veel tegenspraak.

Vandaag pakken we opnieuw de bus naar het centrum. Via de stadswal lopen we langs de kust en zien de kleurrijke huizen en gebouwen die Havana moesten voorstellen in de Bond-film Die another day.

Ik heb mijn petje vergeten dus koop ik een zijden sjaaltje om mijn hoofd te beschermen en hoop dat het me een iconische Grace Kelly-look verschaft, maar volgens Wim, charmant als altijd, zie ik er door mijn magere koppie eerder uit als een kankerpatiënt. Ik kan hem nu verbaal niet eens van repliek dienen. Hoewel als ik een foto zie van mezelf moet ik het wel met hem eens zijn. Het hoofddoekje verdwijnt in de tas onder het motto: Die another day.

Vandaag beklimmen we weer een toren (gelukkig met trappen deze keer). De Torre Tavira is het hoogste punt van Cadiz met als hoogtepunt de camera obscura, een analoog Big brother-systeem avant la lettre. Een Engelstalige gids laat zien hoe het werkt. Via een systeem van spiegels en lenzen krijgen we via gereflecteerd zonlicht live een bewegend 360 graden beeld van de stad Cádiz. Het beeld is haarscherp. We zien voorbijrijdend verkeerd, lopende mensen en wapperende was. Vooral voor mijn cameraman is het een interessant stuk natuurkunde.

Na een overvloedige lunch wandelen we naar de ruïne van Castillo de San Sebastian, ook een van de locaties uit de Bond-film. Het is een vervallen fort dat als een soort schiereiland op het strand van Caleta ligt. Leuk is dat je ook echt in het fort kunt, al staan er alleen nog de contouren. 

Daarna nemen we aan hetzelfde strand nog een laatste duik in de Spaanse zee voordat we morgen de grens met Engeland oversteken. Op het strand van Caleta speelt zich nog een scène uit Die another day af. Bondgirl Hale Berry rijst in een oranje bikini uit de zee terwijl Bond zijn wellustige blik op haar heeft gevestigd. Drie keer raden wie er gisteren een oranje bikini heeft gekocht. Niet speciaal hierom trouwens, want ik vind oranje ook gewoon een mooie kleur.

En nou even niet gaan vergelijken, want Hale Berry was pas zesendertig toen de film werd opgenomen. Wim, die wat goed te maken heeft voor de eerdere vergelijking van vandaag, zegt dat hij mij mooier vindt. Als ik enigszins bij stem was kon ik verzuchten: 'Oh, James. Uh, ik bedoel Oh, Wim.'