Stalker

We worden vroeg wakker van de zon die door de dunne gordijnen in de slaapkamer schijnt. En hoewel onze voornemens waren om het vooral rustig aan te doen, is het ook een nu of nooit situatie. Het weer is hier zo veranderlijk als een vrouw in de overgang (ik mag dat zeggen) dus kunnen we maar beter vroeg op pad zijn zolang het droog is.

We kiezen voor een matig intensieve wandeling bij Saulgrub. Maanden heb ik zonder het te weten rondgelopen met een breuk in mijn enkel. Dat heeft geleid tot een afwijkende manier van lopen met een heupblessure tot gevolg. Momenteel ben ik met hulp van een personal trainer aan het leren om te bewegen met beleid. Dat betekent vooral rustig opbouwen. Het gaat gigantisch tegen mijn natuur in, maar het heeft een doel. De echt pittige wandelingen hopen we weer te kunnen maken tijdens onze trip in Italië in augustus.

De wandeling voert ons met dalen en stijgen langs kabbelende beekjes, door schaduwrijke bossen, dwars door smeuïge weilanden met nieuwsgierige koeien en met in de verte zicht op bergtoppen. Het is voor iemand zoals ik, in een omgeving zoals dit gewoonweg niet te doen om steeds voorzichtig te zijn. Voordat ik het zelf in de gaten heb, ren ik met blote voeten door het gras, maak sprongetjes in de lucht, klim in bomen of ik banjer op glibberige stenen door een rivier. ‘Je moet het innerlijke kind koesteren,’ beaamt zelfs Wim.

Dat kind komt zeker naar boven wanneer we een boerderij passeren en een kat op me af komt. Dan gooi ik alles uit handen, zak op mijn achterwerk en zet mijn piepstemmetje op: ‘O, wat ben jij een lekkertje. Ja, kom maar lekker kroelen.’ Dan komt er nog een kat en nog een. Maar ondanks alle aandacht die ik de katten geef is er een die een duidelijke  voorkeur heeft voor Wim. Als we onze wandeling voortzetten dribbelt het beestje nog lange tijd achter Wim aan. Zo lang dat ik me begin zorgen te maken of hij zijn weg nog wel terugvindt naar de boerderij. Pas als we hem negeren en stug doorlopen, stopt hij maar blijft ons nog lang nastaren tot we uit het zicht zijn verdwenen.

2,5 uur later zijn we terug bij de auto. Het is de langste wandeling die ik heb gemaakt sinds ruim een jaar. Mijn lijf voelt vermoeid, maar pijnvrij. Dat geeft vertrouwen voor de toekomst.