Witte wereld

Weer een zonnige dag vandaag, maar wij gaan de sneeuw opzoeken. We rijden een kort eindje naar Garmisch-Partenkirchen. Vanuit daar gaat een kabelbaan naar de Zugspitze, met bijna 3000 meter de hoogste berg van Duitsland.

We verwachten top drukte, maar het is rustig op de parkeerplaats en ook in de kabelbaan en uiteindelijk op de top geen mensenmassa. Dat kan met de tijd van het jaar te maken hebben of met het bedrag van een retourticket. Voor 72 euro pp, gaan sommige mensen waarschijnlijk liever de berg op lopen dan aan een staaldraad in een glazen cabine te bungelen boven puntige rotsen. Ik ben geen fan van kabelbanen, maar het genieten van het uitzicht wint het meestal van de irreële angst om neer te storten.

Boven op de berg is het ondanks onze dikke truien en jassen koud en guur. We hebben enorm veel geluk, ongeveer een halfuur kunnen we genieten van een prachtig weids uitzicht. Dan, alsof het een time-lapse is, vult de lucht zich met nevel en binnen no time is het zicht totaal verdwenen en kunnen we nog geen meter voor ons kijken. We eten een lekkere Apfelstrudel en willen dan de kabelbaan weer terug nemen.

Per ongeluk stappen we in de verkeerde kabelbaan. Gelukkig niet de Oostenrijkse kant van de berg, dat zou ons ook best kunnen overkomen.
Dit ritje voert ons naar een lager gelegen gletsjer. Even zijn we gedesoriënteerd en blijven we als een stel koekenbakkers in de cabine zitten in de veronderstelling dat dit een tussenstation is. Als we dan toch uitstappen, zakken we meteen tot onze enkels in de sneeuw. Overal waar we kijken is het wit. Enkele mensen ploeteren zich een weg naar een kerkje en ik volg hun voorbeeld. Het is immers zondag. Er is zowaar een dienst aan de gang met een pastoor die in het Duits en Engels predikt. Terwijl Wim buiten foto’s maakt van het surrealistische landschap, word ik bevangen door de heilige geest. Pas als het lichaam van Christus wordt uitgereikt, maak ik me uit de voeten.

Wat zijn we blij dat we deze vergissing hebben gemaakt, dit deel hadden we niet willen missen. Plotseling vinden we de prijs van het ticket niet meer zo hoog. Op die ijskoude gletsjer wanen we ons even in een andere wereld, een maagdelijk witte wereld waar zieke ouders, problemen en stress niet bestaan.

Eenmaal terug in het dal, schijnt de zon en kunnen we onze verkleumde ledematen opwarmen langs Der Eibsee, het heldere groenblauwe meer dat we vanaf de bergtop konden zien. We strijken neer op een terras aan het water en nemen een late lunch van halber Hahn met een pul bier. We leren die Beierse keuken toch te waarderen.