The devil inside

Al drie nachten op rij wordt mijn slaap verstoord door gierende hormonen. Soms lijkt het alsof er een demon met een brandende toorts in me zit. Telkens als ik bijna in slaap val, begint die duivel met zijn fakkel te zwaaien en ga ik puffend rechtop zitten. 

Alcohol verergert de kwaal en afgelopen nacht betaalde ik dan ook de prijs van dat extra glas wijn. Ik kon het bloed horen pulseren in mijn oren. Als een razende orkaan gierde het door mijn lijf, dreef me uit bed, eerst naar de bank in de woonkamer en uiteindelijk kleedde ik me aan en verliet stilletjes het appartement voor een wandeling door nachtelijk Malaga. Het had niet het gewenste effect. Deze stad bruist 's nachts gewoon door, net als mijn opgejaagde lijf. Joggers, mensen met honden, dronken toeristen en zelfs de zeemeeuwen kennen hier geen nachtrust. 

Toen ik een rustig straatje in sloeg werd ik vrijwel direct aangesproken door een onguur type, althans dat is mijn interpretatie, want ik verstond hem niet. Maar elke vrouw ter wereld zou die blik in zijn ogen herkend hebben en die was voldoende om me te doen omkeren, linea recta terug naar het appartement. Daar trof ik mijn heerlijk nuchtere man die nooit paniek schopt over mijn acties, maar simpelweg vroeg:  'Lekker gewandeld?' Hij opende zijn armen waarin ik eindelijk in slaap viel.

Een lange intro om te duiden waarom we vandaag hebben gekozen voor een super trage start. Pas na 12.00 uur stappen we in de auto voor een kort ritje naar Frigiliana, een van de beroemde witte dorpjes. Het valt ons trouwens op dat Spanjaarden zo netjes rijden. Ze houden zich aan snelheid en verkeersregels. Geen bumperkleven, rechts inhalen of opgefokt toeteren zoals we dat kennen vanuit Italië. De enige wegpiraat hier is Wim, die ik af en toe moet vragen of het wat langzamer kan. En gezien mijn hormonale toestand gebeurt dat niet altijd even vriendelijk.

Na een kleine drie kwartier doemt Frigiliana op, witte huizen met op de achtergrond de oker- en aardetinten van het omliggende hooggebergte. Een strakblauwe lucht erbij maakt het tot een bijna Instagram-achtig plaatje. Het oude Moorse deel van het dorp ligt wat hoger. Het is heerlijk slenteren door de steile straatjes, al moet je voortdurend oppassen om niet uit te glijden over de gladde keien of te struikelen op de vele trappen. Er zijn  kleine kunstateliers en leuke winkels met handgemaakte producten. Ik vind het knap van mezelf dat ik niks koop. Het geld is beter besteed aan een lekkere lunch op een terras met uitzicht op het dorp en de zee.

En die zee lonkt, dus rijden we aan het eind van de middag naar El Palo, een visserswijk van Malaga. We installeren ons met handdoeken op een rustige strook kust. De zee heeft intussen wat kunnen opwarmen en de duik is fris maar verkwikkend en dooft in ieder geval voor dit moment het vuur van de duivel.