Dooie boel

Net voor de wekker van 8.00 uur word ik uit mezelf wakker. We slapen hier allebei verrassend goed. Ondanks dat we midden in het centrum zitten is het ´s nachts nagenoeg stil. De dikke muren van het palazzo houden kennelijk een hoop geluid tegen. Fris en fruitig genieten we van het ontbijt op het balkon voordat we ons tussen de lijken gaan begeven.

Het is vandaag zonnig en droog, dus wandelen we in ongeveer een halfuur naar de catacomben van de Kapucijnen. We nemen de niet toeristische route door achteraf straatjes met vervallen huizen, garageboxen en auto´s die lijken te zijn gebruikt bij een aanslag van de maffia. Het is een voorbode voor het verval dat ons nog te wachten staat, de grootste mummiecollectie van Europa. Het is een bizarre toeristische trekpleister, liggende en hangende lijken, zelfs nu nog in een rangorde van ongelijkheid. De soms nog buitengewoon goed bewaarde kleding verraadt de sociale status. Voor de rest hebben ze met elkaar gemeen dat ze morsdood zijn en in allerlei stadia van lelijkheid verkeren, sommige met nog wat plukjes haar of iets van huid. De een met een grimas die een pijnlijk einde doet vermoeden, de ander met een verbaasde uitdrukking alsof hij op het laatste moment ontdekte dat zijn vrienden toch niet in de hemel waren. Er is ook een camera dei bambini, die slaan we over. Het is al horror genoeg, zonder te worden geconfronteerd met kinderlijkjes. 

Eenmaal buiten moet ik even opwarmen in het zonnetje om het kippenvel van mijn huid te verjagen. Zo´n dooie boel werkt ook relativerend. ´Jeetje,´ zeg ik tegen Wim, ´al die energie die ik steek in huidverzorging. Uiteindelijk blijft er niks van ons over.´
Ik vrees dat die opmerking nog vaak tegen me gebruikt gaat worden als ik mezelf weer eens een te dure schoonheidsbehandeling heb gegund.

´s Middags slenteren we met een ijsje op de vuist naarPalazzo dei Normanni, waar het huidige Siciliaanse parlement zetelt. Het is een imposant kasteel dat net als de kathedraal de geschiedenis van allerlei veroveraars vertelt aan de hand van de variëteit aan bouwstijlen. Wandelend door de zalen krijgen we een goed beeld van de verschillen in stijl en smaak uit vervlogen tijden. De Palatina kapel is het hoogtepunt, hier schittert het goud dat in de mozaïeken is verwerkt ons tegemoet. Het is er alleen stampvol, grote groepen schoolklassen die, zoals pubers wereldwijd schijt hebben aan de bordjes 'silenzio.' 

Wij zoeken de rust op in de kasteeltuin waar we met een wijntje erbij plannen maken voor de rest van de middag, wat neerkomt op relaxen op het balkon van ons eigen palazzo tot het tijd wordt om te gaan eten. Het is tenslotte ook vakantie, dus we hoeven niet elke minuut te vullen met activiteit.