B&B vol liefde?

Vandaag verkassen we naar onze volgende bestemming, Syracuse. 

Er volgt een prachtige rit dwars door het binnenland. Gele, rode en paarse wilde bloemen steken vrolijk af tegen het fris groene berglandschap. Zo kennen wij Sicilië niet, in onze herinneringen was het veel droger. Dat is natuurlijk niet gek als je bedenkt dat we altijd pas aan het eind van de zomer kwamen, als ze zon al zijn verschroeiende werking had gedaan op de vegetatie.

Het is nu dus extra genieten van al het moois dat er bloeit. Onderweg maken een tussenstop bij het archeologisch park, waar we wandelen tussen de restanten van wat ooit de Griekse beschaving was. Het is een prachtig onderhouden park waar moderne beelden zijn geplaatst tussen de archeologische opgravingen. Dat contrast van oud en nieuw is fascinerend, wie weet worden die ´nieuwe´ beelden ooit weer eens opgegraven door een volgende beschaving. Een van de meest bijzondere plekken in het park is het Oor van Dionysius, een grot die deze bijnaam heeft vanwege de bijzondere akoestiek. Als we een moment alleen zijn moeten wij dat natuurlijk even proberen. ´Wim!´ roep ik en nog zeker een halve minuut hoor ik de naam van mijn schatje door de grot schallen. 

Dan door naar Syracuse, ons tweede bezoek. Acht jaar geleden werd ik hier min of meer naartoe gesleept door Wim. Ik had het toen een beetje gehad met alle stadjes en dorpjes die we bezochten, maar één voet op het schiereiland Ortigia (een van de wijken van Syracuse) en ik was verkocht. Sindsdien ben ik erop gebrand om terug te komen en hier zijn we dan. Nu voor een paar dagen zodat we de stad ook echt op ons kunnen laten inwerken. 

We parkeren de auto iets buiten het centrum en wandelen in tien minuten naar ons appartement, waar we zeer hartelijk worden ontvangen worden door de uitbaters. Hun core business is het runnen van een uitgeverij, dus het is niet gek dat de namen van alle appartementen gelinkt zijn aan de schrijverij. Wij verblijven in het Remington appartement, met een balkon recht tegenover een kerk, waarbij we net niet de klokkentoren kunnen aanraken. ´Ze doen het niet meer,´ stelt de eigenaar ons gerust, dus we worden morgenochtend niet ruw uit ons slaap gewekt door gebeier. 

Dan opnieuw op ontdekkingstocht door Syracuse. We kijken met een wijntje op het terras naar de zonsondergang, (ver)dwalen door de vele smalle straatjes en lopen langs de baai waar onze intussen omstreden zeeheld Michiel de Ruyter aan zijn einde kwam. 'Weet je, Wim´ zeg ik, ´zou het niet geweldig zijn om hier een B&B te beginnen met de naam Michiel de Ruyter, dat zou vast een hoop Nederlandse toeristen trekken.'
Volgens Wim zei ik acht jaar geleden exact hetzelfde. Nou kun je nagaan hoe diep het kennelijk zit. Wordt vervolgd?