Een dag met een zwart randje

Het is vandaag een droevige dag. In Sittard wordt afscheid genomen van Ingrid Schäfer, oud politiechef, maar vooral een warm mens, een prachtige en krachtige vrouw,  een inspiratiebron voor velen en zeker voor mij. Ze heeft mij steeds gestimuleerd het beste uit mezelf te halen, en vooral om mezelf te zijn en blijven in een organisatie waar dat laatste niet altijd als verdienste wordt beschouwd.

Haar naam staat wrang genoeg nog steeds bij de geabonneerden op dit blog en ze reageerde geregeld op onze vakantie avonturen. Om haar op mijn manier te eren, brand ik een kaarsje in de prachtige dom van Syracuse. Voor haar en voor de dierbaren die ze veel te vroeg achterlaat.

Die dom is trouwens buitengewoon indrukwekkend met nog volledig intacte zuilen van een oude Griekse tempel. Van binnen is het relatief eenvoudig voor een katholieke kerk, ook de sporen van de oude moskee zijn nog zichtbaar. Een toonbeeld van diversiteit, of eigenlijk is het meer een kwestie van wie op dat moment overheerste. Desondanks is het een eerbetoon aan volkeren die hier ooit hebben geleefd en hun God(en) hebben aanbeden. 

Na de dom slenteren we over de levendige markt. Vers fruit en groente scoren en een visje voor vanavond. We hebben nu een appartement met eigen kookgelegenheid en daar wil mijn hobbykok gebruik van maken. 

Dan wordt het tijd voor wat gespetter in zee. We hadden niet verwacht dat het weer dat zou toelaten, maar gelukkig gooide ik met het inpakken thuis nog snel een bikini en zwembroek in de rugzak, voor het geval dat. Het water is eigenlijk nog wat te koud, maar bikkels als we zijn, moeten we toch even die ene duik nemen. Met wat pistachenoten van de markt en een boekje brengen we daar een groot deel van de dag door. 

Voor de rest slenteren we wat door de smalle straatjes van Syracuse. Er zijn gigantisch veel straatkatten die hier door de lokale bevolking worden gevoerd . Niet zoals wij dat zouden doen in een bakje, het wordt gewoon rechtstreeks vanuit het blikje op de straat gepleurd. Je bent een straatkat of niet. Volgens Wim liep er zelfs een kat op zijn gemakje door de supermarkt. Ik was daar niet bij, want anders was er beslist een foto van dat moment geweest. 

Verder koop ik voor 32 euro aan chocolade.  Chocolade uit Modica, naar een oud recept van de Azteken. Lekkerder bestaat niet. Toen ik dat voor het eerst proefde, dacht ik dat ik in de hemel was beland. Omdat er geen boter is toegevoegd, smelt het niet en kunnen we een voorraadje meenemen naar huis. 
´Krijgen we dat nog mee in de bagage?' vraagt Wim. 
'Al moet ik er een jurkje voor achter laten. Dit gaat mee!' En ik realiseer me dat het jurkje sowieso niet meer past als ik al die chocolade heb opgegeten. 

En dan moeten we nog beginnen aan het eten in restaurant Wimeria, er staat zwaardvis op het menu. Buon appetito, en Ingrid, ik drink er een op jou!