Behoefte aan rust

Na een vroege ochtendwandeling over het strand en een meditatie is mijn baal bui wel over. Het weer lijkt ook mee te vallen, dus misschien kunnen we alsnog een paar dagen in de omgeving blijven. Maar als ik het ter sprake breng bij Wim, reageert hij wat korzelig. Hij heeft het overduidelijk gehad. Hij is moe en overprikkeld door alles waar hij zich verantwoordelijk voor voelt. Het in de gaten houden van het weer, het veilig parkeren en besturen van de camper, of we nog voldoende gas en water hebben. Hij komt amper toe aan zijn hobby, fotograferen en tot overmaat van ramp breekt er ook nog een stuk van zijn tand. ‘Ik wil thuis nog wat kunnen uitrusten, voordat ik weer aan het werk moet,’ zegt hij.

Ik snap het volledig, want het moet gezegd worden, aan mij heeft hij op dat vlak weinig. Het enige wat ik kan doen is de stemming erin houden en het beste ervan maken. Intussen zitten we al in Locarno, een gezellig Zwitsers plaatsje met Italiaanse roots. We eten er een zalige Raviolli met boter en salie. De laatste avond in Italiaanse sferen.