Rare jongens, die Romeinen

Als ik ‘s morgens de jaloezieën van de camper open, sta ik oog in oog met een paard. Snel schiet ik mijn slippers en een vest aan en haast me naar buiten. Daar staat een hele kudde wilde paarden op het veld. Ze zijn schijnbaar gewend aan mensen, want ze kijken niet op of om. Ik vind het een van de meest magische momenten van deze reis, op deze toch al zo magische plek, waar het bijna een beetje onaards aanvoelt.

Achteraf bezien hadden we hier best nog een dag of wat kunnen blijven, maar we halen het in ons hoofd om nog “even” een tweedaagse citytrip Rome te doen. En omdat we er praktisch langskomen, pakken we Villa d’Este in Tivoli ook mee. Dat staat al heel lang op mijn verlanglijstje, dus de verwachtingen zijn hoog gespannen. Daarvoor moeten we ons eerst door een enorme verkeerschaos heen werken. We rijden wel vier keer hetzelfde rondje door het drukke centrum van Tivoli en kunnen nergens een fatsoenlijke parkeerplaats vinden. Het leidt tot wat kribbigheid over en weer. Ik heb als bijrijder natuurlijk makkelijk praten met mijn: ‘Daar was dus plek hé. Maar ja, nu ben je er weer voorbij gereden’

Veel later dan gepland komen we aan bij  onze bestemming. Het paleis zelf slaan we over, we lopen meteen door naar de bijbehorende kasteeltuinen en gelukkig worden de verwachtingen volledig waargemaakt. Terwijl de zon hoog aan de hemel staat, lopen wij in de grotendeels schaduwrijke tuinen met honderden spectaculaire waterpartijen, fonteinen en watervallen. Er is zoveel te zien dat we haast vergeten dat dit eigenlijk maar een “korte” tussenstop was voor onze bestemming Rome.

Als we in Tivoli al verkeerschaos aantroffen, is Rome natuurlijk de overtreffende trap. We hadden vooraf bedacht dat we de camper buiten de stad zouden stallen om vervolgens een hotel te nemen in het centrum. Door een verkeerde afslag zitten we toch ineens in hartje centrum. Als Wim een langgerekt: ‘Fuuuuck,’ uitslaat en daarbij naar het Castel Sant Angelo wijst, weet ik dat ik beter even kan zwijgen.

Uiteindelijk vinden we de stalling, een nogal troosteloze plek waar ik niet dood gevonden wil worden, maar waar toch enkele die-hard camperaars op een stoeltje in de brandende zon zitten te lezen. Wij kijken eerlijk gezegd uit naar een echte douche en een grote mensen bed. Maar eerst moeten we met de bus naar het centrum zien te geraken en dat blijkt nog niet mee te vallen. Zeker 20 minuten staan we bij de bushalte, maar geen bus te zien. Aan de andere kant van de weg komt de ene na de andere bus, maar die gaat niet naar het centrum. Na een halfuur komt er dan eindelijk een bus aan onze kant van de straat en vervolgens krijgen we gedurende nog eens 20 minuten een “We hate tourism tour” langs de lelijke buitenwijken van Rome. Dan parkeert de chauffeur langs de berm en stapt uit. Op zijn gemak rookt hij een sigaret waarna hij nog eens enkele minuten gebruik maakt van een dixi voordat hij weer instapt en een U-bocht maakt. Tot onze grote verbazing gaan we exact dezelfde weg terug en even later passeren we weer de plek waar we opstapten om vervolgens koers te zetten naar het centrum. Waarschijnlijk zijn wij een beetje dom, maar we houden het graag bij de stelling van Obelix: ‘Rare jongens die Romeinen.’

Met twee uur vertraging bereiken we tot slot het centrum van Rome en ons hotel voor de komende nachten. We zijn echter te moe om heel lang door het centrum te struinen. We vinden een klein maar fijn restaurantje in de wijk van het hotel en maken daarna alleen een kleine omweg naar het Colosseum voordat we terug gaan naar het hotel. Na bijna twee weken buiten douchen en kattenwasjes is de ruime badkamer met stortdouche een ware verademing. En daarmee wordt vooral bij mij het eerste zaadje van twijfel gepland over het camperen. Meer dan ik eigenlijk wil erkennen, ben ik toch een luxe paardje. Het zaadje krijgt water op het moment dat ik naast Wim in bed kruip en hij zegt: “Er is opnieuw noodweer op komst. Ik stel voor dat we zo snel mogelijk richting huis gaan.”