Een duur souvenir

Zoals gebruikelijk ben ik als eerste wakker en zorg voor het ontbijt. Dat wil zeggen, ik haal croissantjes en koffie bij de overburen. Ons appartement ligt op een rustig pleintje met ertegenover een espressobar en het Museo del Vino.

We zijn echter niet geïnteresseerd in de geschiedenis van wijn, die drinken we liever ergens op een terras. Als culturele activiteit kiezen we vandaag voor het Picassomuseum. Er doet zich daar een uiterst vreemd fenomeen voor, namelijk dat de wachtrij voor mensen met tickets langer is dan de rij voor mensen zonder ticket. Maar ach, de zon schijnt, we hebben vakantie en dus sluiten we geduldig aan in de rij.

Terwijl Wim in de rij blijft staan, duik ik intussen een winkeltje in. Mijn oog is gevallen op een leuk souvenirtje voor mijn vriendin Meta, die nog iets voor haar verjaardag tegoed heeft. In de winkel stoot ik met mijn lompigheid een porseleinen beeldje om. 'Of ik daar wel even voor wil betalen,' vraagt de norse verkoopster in een mengeling van Spaans en Engels. Ik spreek de taal onvoldoende, maar de boze intonatie is universeel. Al denk ik als consument het gelijk aan mij zijde te hebben, ik ken de regels van dit land niet en ik heb al helemaal geen zin in een discussie, dus betaal ik braaf 15 euro voor het kapotte beeldje - dat ik nog wel in twee stukken mee krijg  - en het beeldje dat ik dus eigenlijk wilde hebben. Dat is een duur uitgevallen verjaardagscadeau, Meta en meteen een test of je mijn blog goed leest. :)

Gelukkig laat ik in het museum wel alles heel. Het is niet heel groot, maar geeft wel een mooi beeld  van het leven en werk van de kunstenaar. Ik kende hem eigenlijk alleen van de meestal kleurrijke geometrische stijl, maar hij was heel veelzijdig leer ik nu. Bij sommige van zijn schilderijen ben ik trouwens wel blij dat erbij vermeld staat wat het moet voorstellen. Zo zijn er twee werken die 'Head of a woman'  heten, waarbij ik me afvraag hoe Picasso in vredesnaam tegen vrouwen aankeek. Dat een vrouwenbrein  soms wat rommelig is alla, maar in de kunst van Picasso lijkt het een allegaartje van losse onderdelen die slecht aan elkaar zijn gelijmd.

De wijn en sangria bij de lunch komen lekker aan, en dan zijn we blij met een appartement op loopafstand. Siësta is over het algemeen niet aan mij besteed, maar ik ontspan wel bij het geruststellende geluid van de diepe ademhaling van Wim.

Aan het begin van de avond bezoeken we de kathedraal. Op dat tijdstip is het er lekker rustig en kunnen we op het gemak struinen en de pracht en praal bewonderen van dit staaltje christelijke grootheidswaanzin van Isabella en Ferdinand, de drijvende krachten achter de Spaanse inquisitie. Wim houdt niet van audiogidsen, maar voor mij gaat zo'n bouwwerk juist meer leven als ik wat achtergrond informatie erbij krijg. Hierdoor lijkt het wel alsof ik op vrijwel elke foto ongeïnteresseerd sta te telefoneren. 

Dan slenteren we nog wat door de wijk Soho, tijd voor een borrel, gevolgd door een zalig maaltje. En al hebben we ons voorgenomen om niet te vergelijken, het valt wel op dat de prijzen hier een stuk lager liggen dan we gewend zijn van Italië. 
Dus nemen we nog maar een extra wijntje vandaag...