Blauwe plekken, blaren en Belluno

We hebben een beetje spierpijn en doen het dus lekker rustig aan vandaag. Het is heerlijk weer en we ontbijten op ons gemak buiten in het zonnetje. Uitgebreid tutten met een haar- en gezichtsmaskertje (ik dan) en de oorlogswonden van gisteren verzorgen. Het valt allemaal reuze mee, op wat schaafwondjes, blaren en blauwe plekken na. Wim is ongehavend uit de strijd gekomen, al loopt ook hij wat strammer dan normaal. Overigens hebben we pas achteraf gelezen dat de Via Ferrata van gisteren qua niveau iets hoger lag dan we feitelijk dachten aan te kunnen. Dan is het dus niet raar dat we een beetje stijve spieren hebben. 

Rond het middaguur rijden we naar Belluno, de hoofdstad van de gelijknamige Provincie.  Alleen al het ritje er naartoe is leuk door groene valleien en zo nu en dan een klein dorpje. De dorpjes lijken allemaal op elkaar, vaak een kleine kern met een paar winkels en natuurlijk heeft elk dorp een eigen kerk. Opvallend is wel hoeveel naaldbomen hier in de streek kaal zijn. Slachtoffer van een ziekte of beestjes? Over de oorzaak kunnen we alleen speculeren. Het is een beetje triestige aanblik in het voor de rest schitterende landschap. 

Belluno is niet zo heel bekend, wij hadden er tenminste nog nooit van gehoord. Misschien is het een kwestie van onbekend maakt onbemind en dat is onterecht want het is best een leuke stad, met een gemoedelijke provinciaalse sfeer. De stad heeft onder Venetiaans bewind gestaan en dat zie je terug in de nodige palazzo's. Al ben je geneigd ze voorbij te lopen omdat ze opgaan in het geheel van panden, kerken, pleinen en fonteinen. Ik probeer steden weleens te typeren aan de hand van een menselijke karaktereigenschap. Zo vind ik Napels en Genua bijvoorbeeld steden met een persoonlijkheidsstoornis. Belluno zou ik typeren als bescheiden, ondanks de grandeur toch niet opschepperig. 

Omdat het weleens de laatste keer kan zijn deze vakantie, nemen we uitgebreid de tijd voor een lunch in de stad. We vinden een enigszins verscholen restaurant dat er gezellig uitziet, al is er helaas op het terras geen plek. Wij nemen genoegen met een plekje binnen, wat vaak als voordeel heeft dat je de dynamiek meekrijgt die zich afspeelt in een restaurant en dat is hier niet anders. Een tegen ons vriendelijke, maar enigszins gejaagde ober neemt de bestelling op en schreeuwt die haast in de richting van het keukenpersoneel. Wim neemt ravioli met spinazie en ricotta en ik neem risotto met paddenstoelen en een vleugje honing. Honing en paddenstoelen? Het klinkt bijzonder en dat is het ook. Het levert een verrassend lekkere smaaksensatie op. Om het af te maken nemen we ook een calorierijk toetje en tijdens de koffie bespreken we - het moet niet gekker worden - al onze plannen voor een volgende roadtrip. Maar zover is het nog niet, we hebben nog twee dagen te gaan. Plus een lange gezellige avond aan "ons" meertje.