Wat een timing

Midden in de nacht word ik wakker omdat Wim half op me ligt. Normaal hoor je me daar niet over klagen, maar nu snurkt hij erbij. Hij heeft zich blijkbaar alleen maar omgedraaid in zijn slaap. Ons bed is smal, dus een keer draaien en je valt er zo ongeveer uit. Het is ook een luidruchtig bed, het kraakt en piept onder elke beweging.  Al met al is het dus een onrustige nacht, maar evengoed zitten we voor de eerste zonnestralen al aan het ontbijt.

Als een waterig zonnetje net opkomt over de Civetta krijgt het meer, omringt door eeuwenoude bomen, een serene sfeer. Gisteravond was het ook al zo bijzonder. Toen weerspiegelde de kerk aan de overkant in het gladde oppervlak van het water. Beide momenten leveren weer prachtige beelden op. 

Tegen de middag wordt er regen verwacht, dus we vertrekken vandaag een beetje op tijd voor een wandeling in de nabije omgeving. Wim heeft een aantal routes uitgezocht via de wandelapp Komoot. We willen niet te fanatiek beginnen dus kiezen we voor een wandeling van zo'n acht kilometer via de Col dei Baldi naar het Lago di Coldai. 

Op een kwartiertje rijden is het startpunt van de wandeling. Althans daar zou het startpunt moeten zijn, maar we benaderen de bergpas vanuit de verkeerde kant en kunnen niet verder met Ciro. Het is kiezen tussen opnieuw navigeren naar het juiste punt of 1,5 kilometer extra lopen. 'Ach, wat stelt die anderhalve kilometer wandelen nou voor,' zeg ik, 'dat doen we gewoon.' 

<

Nou ja, dat 'gewoon' had ik beter niet kunnen zeggen, want anderhalve kilometer bijna loodrecht omhoog is best wel een pokke eind. Ik durf na mijn overmoedige voorstel natuurlijk zelf niet te klagen, dus ik stap dapper door. Na ongeveer veertig minuten zijn we bij het eigenlijke startpunt en dan kan het genieten beginnen. Vanaf hier wordt de wandeling ook pas echt mooi. Soms rotsachtig en ruig en dan weer eens een weelderig groene bergweide met grazende schapen. Het gaat grotendeels bergop via puinhellingen en rotsachtige paden, dus onze kuiten moeten flink aan het werk. Intussen houden we het weer goed in de gaten. We zijn goed uitgerust: stevige bergschoenen, lange broeken, stokken en genoeg eten en drinken. Soms moeten we een pauze inlassen voor een korte bodyscan: Niet duizelig? Geen pijntjes die plotseling hevig kunnen worden?
Het verbaast ons telkens weer hoeveel mensen zulk soort wandelingen totaal onvoorbereid op stoffen gymschoenen maken of zelfs met een baby in een draagzak op de buik. Ik mag er misschien niet over oordelen, maar denk dan toch: regel een babysit. Tijdens een van onze korte stops zien we een man die je gerust obese mag noemen ploeteren om vooruit te komen. Ik weet niet goed of ik juist respect voor zijn doorzettingsvermogen moet hebben of dat het gewoon een redelijk domme actie is. Even later gaat hij onderuit en klapt met zijn blote knie tegen een rotsblok. Gelukkig is vooral zijn ego gekrenkt. 

Tijdens wandelingen bestaat onze lunch meestal uit proteïnerepen, maar we stuiten op een rifugio waar we een heerlijk groot stuk christoffeltaart verorberen. Daarna kunnen we er weer tegen voor het laatste stukje naar het Lago di Coldai, een klein groenig meer, omgeven door de imposante rotswanden. Natuurlijk moet ik zoals in elk bergmeer even pootje baden, ijskoud, maar heerlijk verfrissend voor vermoeide voeten. 

Daarna nemen we dezelfde weg terug als we zijn gekomen. Zoals dat in de bergen gaat komt de nevel haast uit het niets en belemmert het zicht. Het ene moment is de rifugio waar we eerder zaten nog te zien en het volgende moment verdwijnt hij in de mist. Het is natuurlijk een prachtig fotomoment, maar ik spoor Wim aan om snel te zijn. De regen wordt pas over een uur verwacht, maar ik wil graag dat glibberige pad af gaan voordat het zover is. We redden het op een paar spatjes na droog tot we weer bij de auto zijn. Wat een timing. 

De rest van de dag en vanavond blijft het regenen, maar zelfs dan ziet het meer er nog mooi uit.