Mag ik even een beetje trots zijn?

De hele nacht en een deel van de ochtend regent het. Rond 10.00 uur wordt het langzaam droog en zijn wij al onderweg naar de Drei Zinnen. De iconische drie bergtoppen liggen maar dertig kilometer bij ons vandaan, maar het is een rit van bijna twee uur.  De regen heeft de temperatuur drastisch omlaag gebracht tot dertien graden en er staat een stevige frisse wind. Dat zijn natuurlijk wel ideale omstandigheden voor de pittige tocht die we vandaag gaan maken. 

Zo'n vijf kilometer voor we bij de drie beroemde pieken zijn staat een kleine file. Al snel ontdekken we waarom. Er is een soort tolpoort en we moeten dertig euro betalen om verder te rijden tot aan een parkeerplaats van waaruit allerlei wandelingen starten. Het is druk op de parkeerplaats, maar dat was te verwachten gezien de file bij de toegang. Gelukkig zijn er veel wandelpaden in verschillende gradaties en mensen verspreiden zich al snel in allerlei richtingen. Wij kiezen in eerste instantie voor een van de makkelijkste routes rondom de 3 toppen. Na een poosje wijken we af van de route en krijgen onze kuiten het nog eens flink te verduren. 

We laten steeds meer mensen achter ons. Het wordt steeds stiller, op de wind na, die hoe hoger we komen steeds harder om onze oren giert. Intussen komt af en toe de zon tevoorschijn, waardoor het niet meer zo ijzig voelt. Soms lijkt het alsof we op een andere planeet wandelen, zo anders, bijna desolaat is de omgeving hier. Na bijna twee uur lopen bereiken we het punt waar we nog maar met een handjevol mensen zijn, startpunt van een klettersteig.

Het is dik twee jaar geleden dat we geklommen hebben, maar het is een techniek die je niet verleert. Dat is maar goed ook want die vaardigheden hebben we hier echt nodig. Er zijn stukken waar er letterlijk alleen maar rotspunten zijn om je aan vast te klampen en die zijn ook nog eens glad door de recente regen. Het is echt een puzzel: Waar zet ik mijn voeten? Waar kan ik mezelf omhoog takelen? Wim die achter me zit moet regelmatig aanwijzingen geven:  'Je linkervoet iets hoger, daar zit een uitstulping. Kijk naar rechts, daar heb je meer houvast.'
Deze keer kan ik veel foto's maken, want een telefoon is nu eenmaal een stuk handzamer op zo'n moment dan een camera.

Er zijn voor mij twee cruciale momenten tijdens deze klim. Momenten dat ik echt even niet weet hoe ik verder moet en of ik nog wel durf. Teruggaan is geen optie en ik moet mezelf toespreken: Raak niet in paniek. Rustig blijven ademen en doorgaan. Twee uur later staan we trots boven op de top. En dan moet ik hier toch even iets kwijt aan mijn goede vriend Gerard. Ja halverwege de berg is het uitzicht ook mooi, maar het is niets vergeleken bij de adrenalinekick die het geeft als je erboven op staat. 

Na een kort momentje van rust beginnen we aan de afdaling. Die is op sommige stukken minstens zo spannend, alleen fysiek minder zwaar en iets sneller. Na een uurtje hebben we weer vaste grond onder de voeten en dan is het nog "maar" twee uur terug lopen naar  de auto. Dat gaat grotendeels op de automatische piloot en verstand op nul. Intussen overlaadt Wim me met complimenten. Ooit zei een orthopeed tegen me dat ik blij kon zijn als ik weer normaal kon lopen. Dat is inmiddels tien jaar geleden. Na twee gebroken enkels, twee frozen schoulders en een heupblessure heb ik mezelf het afgelopen halfjaar keihard aangepakt en klaargestoomd voor dit moment. Dit gevoel, die heerlijke adrenaline.  Het is het allemaal waard. 

Laat in de avond zijn we terug in ons huisje. We hebben nog een restje pasta om op te warmen en een flesje wijn. Dat hebben we wel verdiend. En wie mij goed kent weet dat klimmen met Wim iets met mij doet. De spanning en de afhankelijkheid van elkaar werken voor mij als een afrodisiacum. Maar niet meer vandaag :)