Highway to hell

We hebben de laatste nacht in de grot overleefd en geen last meer gehad van vallende brokstukken. De enige herrie komt van Wim die om de haverklap schrapende, snuivende en rochelende geluiden maakt zoals alleen een snotverkouden man dat kan. Hij gloeit als een kachel en is drijfnat van het zweet. Een beetje vergelijkbaar met mijn hormonale nachten van een paar dagen geleden. Maar dit is niet het moment om die vergelijking te trekken. 

Gelukkig voelt hij zich 's morgens weer goed genoeg voor de rit naar onze volgende bestemming, Sevilla. Zoals gezegd houden automobilisten zich hier keurig aan de regels. Dat kunnen we van sommige voetgangers niet zeggen. Tot twee keer toe moet Wim op de rem omdat iemand zonder pardon een kinderwagen de straat op duwt. In beide gevallen mannen en in beide gevallen zijn ze verdiept in hun telefoon. Reden voor mij om even helemaal los te gaan. 'Wat is dat voor loser! Tuurlijk, joh, duw lekker je baby zonder kijken de straat op. Kan jou het schelen als die overhoop wordt gereden. O ja, en dan nog eens wat, misschien moet je je aandacht eens richten op je kind in plaats van op die kut mobiel. Weleens gehoord van een hechtingsprobleem?'

Wim merkt zachtjes op dat de man in kwestie me niet kan horen. Maar ik ben nog niet klaar. Over die andere man beweer ik: 'Zal me niks verbazen als die met zijn maîtresse aan het appen is. En intussen thuis tegen zijn vrouw zeggen: "Blijf maar lekker relaxen, schat, ik ga wel wandelen met de kleine." Het perfecte excuus om er even uit te kunnen om te appen met zijn vriendin.'
Als ik klaar ben met mijn tirade schudt Wim zijn hoofd en durft te vragen; 'Waren dat de hormonen die spraken?' Ik word niet eens boos, want ik moet eerlijk bekennen dat ik de laatste tijd wel vaker verbaal uit de bocht vlieg. Nou ja, noem het het recht van een menopauzale vrouw. Ik kan je zeggen, het lucht op!

Onze aankomst in Sevilla verloopt verder vlekkeloos. We kunnen de auto makkelijk kwijt in een parking op vijf minuten lopen van onze accommodatie. Wat een voltreffer weer, een ruim en koel appartement, pal tegenover de kathedraal. Vanaf ons riante dakterras kunnen we de torenspits bijna aanraken. Er klinkt overal geluid, een aparte combinatie van Arabische muziek en het gebeier van de kerkklokken. Maar binnen in ons appartement is het ondanks de ligging verrukkelijk stil. 

Verder draai ik een wasje, lopen we naar de supermarkt en wachten tot de avond valt om de stad te verkennen. Het is overdag achtendertig graden in de schaduw, dus we zullen ons tempo en ons ritme wat moeten aanpassen deze dagen.

Vandaag dus niet veel meer dan een rondje om de kerk, in dit geval kathedraal.  We belanden in een geweldige bar waar we de lekkerste tapas tot nu toe eten. De muziek staat loeihard en vanuit de keuken krijst de kok keihard 'Highway to hell' mee.

We blijven iets te lang hangen, drinken er een te veel waardoor ik het lef heb om aan een flamencodanseres te vragen of ik misschien haar rok even mag lenen. Wim schaamt zich kapot, maar maakt toch een paar foto's. Tot slot drinken we nog wat (water) op ons dakterras en schrijf ik dit blog.