Een kras op het ego
Als we na een korte nacht om 5.00 uur ´s morgens met de slaap nog in onze ogen in een shuttle bus stappen, weet ik weer waarom ik een hekel heb aan vliegen.
Op de eerste plaats heb ik een beetje last van vliegschaamte, al ben ik daar de afgelopen jaren wat milder in geworden voor mezelf. Ik geloof nog steeds dat we een kleinere voetafdruk achterlaten dan veel andere mensen. Waar ik vooral moeite mee heb, is het gedoe, zeker bij budgetvluchten. "Goedkoop", tot je een koffer mee wilt nemen of handbagage groter dan een damestasje. En als je graag naast elkaar wilt zitten, mag je nog eens extra dokken. Wij kunnen bakken met geld uitgeven aan onzin, maar weigeren principieel om 10 euro pp te betalen om naast elkaar te zitten. Net als ik denk dat ik naast een gluiperige dikkerd met zure oprispingen moet zitten, blijkt de computer ons toch twee plekjes naast elkaar te hebben toebedeeld.
Het vroege vertrek heeft als voordeel dat we voor het middaguur al zijn geland op Siciliaanse bodem. Intussen ons derde bezoek aan het eiland, maar voor het eerst in Palermo. Zelfs voor Italiaanse begrippen verloopt alles buitengewoon soepel, geen chaotische toestanden op de luchthaven of met de autohuur. Nou, behalve dat we een veel grotere auto krijgen dan we eigenlijk hadden gevraagd. Leuk, tot Wim in de smalle straatjes van Palermo langs een muurtje schraapt. De kras op zijn ego is groter dan die op de auto en met terugwerkende kracht ben ik blij dat ik niet heb aangedrongen om te rijden. Gelukkig kunnen we de auto kwijt op een beveiligde parkeerplaats, die hebben we pas weer nodig voor het tweede deel van onze reis.
Nu eerst Palermo dus. Hier blijven we vier nachten in een hotel in het hartje van de stad, het is een prachtig oud palazzo met een ruim (gedeeld) balkon met riant uitzicht. Na een snelle incheck zitten we niet veel later al aan de lasagne en verkennen we de eerste contouren van deze levendige stad.
Ons wensenlijstje van dingen die we willen zien is zoals altijd te lang, dus moeten we keuzes maken. Een zekerheid is het bezoek aan het wereldberoemde operahuis, Teatro Massimo waar we een balletvoorstelling bijwonen.
Of ik tijd en zin heb om dagelijks te bloggen laat zich bezien. Mocht je daar nieuwsgierig naar zijn... schrijf je hieronder in en je krijgt vanzelf bericht als er een verhaal verschijnt.
Dus zin of geen zin…. Boeie! Schrijven kreng!