The spy who did not love me

Om in de culturele sfeer te blijven bezoeken we in de loop van de ochtend het spionagemuseum. Ik had verwacht dat het misschien een beetje voor kinderen zou zijn, vanwege het interactieve gedeelte, maar dat valt enorm mee. Er lopen wat ouders met kinderen rond, maar voor een groot deel zijn het de volwassenen die het laserparcours en de leugendetectortest afleggen. Wij doen geen van beide, het eerste vanwege de lange wachtrij en het tweede omdat Wim daar niet aan wil. Serieus! Waar is hij bang voor? Misschien kom ik er dan wel achter dat hij helemaal niet van me houdt en eigenlijk alleen met me is getrouwd om informatie los te peuteren.

Het is een interessant museum en er is een complete expo over complottheorieën en fake news. Ook wordt er veel aandacht besteed aan cyberspionage. Dat elke stap die we zetten wordt vastgelegd, wordt ook bevestigd als we het museum verlaten. Tien seconden later heb ik een mail: ‘U heeft zojuist ons museum bezocht. Wilt u een review achterlaten?’

Na een korte siësta, en een warm bad bezoeken we eind van de middag de Hackesche Jöfe en Hackscher Markt. Het is er heerlijk shoppen, maar het is ook ontzettend waterkoud. Dus na een uurtje duiken we een restaurant in,  Hummus & Friends. In 2019 waren we hier ook al eens en het koosjer eten is toen zodanig goed bevallen dat we er weer terug gaan. Het eten is nog steeds goed, zoals we ons dat herinneren, maar verder gaat er alles mis wat mis kan gaan. Het is eigenlijk een grote chaos, verkeerde bestellingen, vergeten bestellingen, lang moeten wachten, weer vergeten worden en geen werkende pinautomaat. Dat komt goed uit, hoeven we tenminste niet op de rode knop te drukken bij de pinautomaat: 'No tip'