VIPS

Om 11.00 uur hebben we een rondleiding geboekt bij Berliner Unterwelten door ondergrondse gangenstelsels die moesten leiden naar de vrijheid, maar evengoed konden leiden tot aanhouding en gevangenschap. De twee uur durende rondleiding maakt grote indruk op ons. De vaak letterlijk halsbrekende toeren die mensen uithaalden om te vluchten. Maanden graven aan een tunnel met onzekere bestemming. De drang naar vrijheid die elke angst en schaamte overwon. Iedereen begrijpt dat en kan zich inleven in de keuzes die mensen maakten. Destijds sprak er niemand over gelukszoekers en er was niemand die het had over terugkeerbeleid.Ik vraag me af wat het verschil is met nu. Is het misschien letterlijk dat we ons kunnen identificeren met deze mensen omdat ze op ons lijken? We kunnen invoelen omdat wij het hadden kunnen zijn die toevallig aan de verkeerde kant van de stad woonden.

Na deze indrukwekkende tour zijn we even stil en trekken ons terug in ons hotel om even bij te komen en ons voor te bereiden op het avondprogramma, Sylvester in Berlijn. Sinds de aanslag in Maagdenburg zijn de kerstmarkten al op allerlei manieren ontoegankelijk gemaakt voor verkeer. Nu zijn er nog meer versperringen en het wemelt in de stad van de politie. Via een omweg moeten we naar de Brandenburger Tor waar we een restaurant hebben geboekt. Dit gebied is hermetisch afgesloten en bewaakt door politie. Ons restaurant ligt precies in het afgesloten stuk en we zijn vooraf getipt dat we de reservering moesten laten zien. Zodra de agente zich ervan heeft verzekerd dat we gasten van de Italiaan zijn wordt het hek voor ons geopend en worden we geëscorteerd naar een particuliere bewaker: ‘Ich habe hier zwei Leute für den Italiener.’ Deze bewaker loopt vervolgens mee tot aan de deur van het restaurant. Het voelt een beetje alsof we VIPS zijn.

In het restaurant wordt ons in eerste instantie medegedeeld dat we maar tot 21.00 uur kunnen blijven, want dan is het tafeltje opnieuw gereserveerd. Daar balen we een beetje van, want dan moeten we nog uren in de kou wachten tot de jaarwisseling. Maar dan ken je ons nog niet. Het is op dat moment 19.00 uur. We beginnen eens met een prosecco en wanneer we toe zijn aan het voorgerecht kiezen we een goede fles wijn erbij. Dat is volgens mij het punt waarop de ober besluit dat we mogen blijven, want hij vraagt zelfs of we even willen wachten tussen voor- en hoofdgerecht. Het is uiteindelijk 23.00 uur als we na een toetje, nog een koffie en een limoncello het restaurant verlaten. Dit keer drukken we op de knop van 10% fooi.

We zoeken een relatief rustig plekje aan de Spree met zicht op de Reichstag en tellen af tot 2025. Het was een heftig jaar voor de wereld en voor ons persoonlijk door het ziekteproces en overlijden van Wims moeder. Maar er gebeurden ook mooie dingen. We sloten nieuwe vriendschappen, bereikten nieuwe doelen, we werden verrast, verwonderd en bleven zelf gezond. En belangrijker: er is hoop voor de toekomst.

Gelukkig Nieuwjaar!