Vertragen

Vertragen is mijn nieuwe levensmotto.  Afgelopen jaar heeft mjjn lijf te kennen gegeven dat het niet meer constant in de vijfde versnelling kan leven.  Daar ook naar handelen is nog een kunst op zich, maar vakantie is de gelegenheid waarop ik deze filosofie in de praktijk kan brengen.

Al moet ik hier meteen aan toevoegen dat ik buitengewoon blij ben dat onze vlucht geen vertraging heeft.  Zo landen we volgens schema, iets voor zes uur in Malaga. Wanneer we aankomen in de bagagehal liggen onze koffers als enige twee op een intussen stilstaande band.  Zijn we nu zo traag geworden dat alle andere passagiers al met hun derde cocktail op het strand liggen?

Lang staan we er niet bij stil want de shuttlebus naar het autoverhuuredrijf staat klaar.  En op dat moment begeeft Wims telefoon het. Zonder enige hapering vooraf gaat het scherm op zwart en ondanks alle pogingen tot reanimatie is er geen leven meer in te krijgen. Ik zie de paniek in zijn ogen. Op die telefoon staat alles, de hele vakantieplanning, adressen en telefoonnummers van accommodaties en bevestigingen van reserveringen en dus ook de voucher voor de huurauto. 

Gelukkig is hij getrouwd met een licht neurotische vrouw die niets aan het toeval overlaat. Alle informatie staat overzichtelijk in Trello, mijn onmisbare projecttool. Met twee klikken op de knop heb ik alle gegevens bij de hand. Zelfs de reisafstand van de ene naar de andere locatie en waar we kunnen parkeren houd ik bij. Oke, soms kan ik wat doorslaan met mijn lijstjes, maar het scheelt een hoop stress in dit geval.

Niet veel later mag ik weer voor held spelen als Wim de huurauto niet krijgt gestart.  Na minutenlang prutsen concludeert hij dat er iets mis is met het vehikel. 'Mag ik eens proberen ?' vraag ik. Wim overhandigt me de sleutel met een ironische blik. Binnen 2 seconden start ik de auto en manoeuvreer ik hem uit zijn uiterst strak geparkeerde positie. Na 5 maanden elektrisch rijden snapt Wim kennelijk  het concept koppeling niet meer.

Hij mag vervolgens zijn ego herstellen in het drukke centrum van Malaga waar we een appartementje hebben gehuurd van een Nederlandse man, René. We worden hartelijk ontvangen in een eenvoudig maar schoon stulpje en krijgen een, naar mijn idee iets te uitgebreide uitleg over hoe de apparatuur werkt. Ik hoef niet te weten hoe we Netflix kunnen kijken en ook niet hoe de wasmachine werkt. Het is geen hogere wiskunde. Maar goed, ik vertraag, dus luisteren en kijken we geduldig naar hoe René alle kasten en lades opentrekt om te laten zien: 'Hier ligt het bestek, hier is een lege kast, daar kun je nog wat kleding kwijt.'

Het is bijna tien uur in de avond als we uiteindelijk de eerste schreden zetten in het centrum. Ons laatste maaltje was een broodje op de luchthaven acht uur eerder, dus honger drijft ons al snel naar een terras waar Wim vis neemt en ik vegetarische paella en het zoete taartje na is van het huis. De ober wenst ons in het Nederlands smakelijk en proost.

Dan maken we plannen voor de komende dagen, waarbij we, in het kader van vertragen, ook dingen moeten laten schieten die op ons lijstje staan.En zo weet ik al op de 1e avond na een kwartier, er komt een vervolgdate.