Oud, saai of toch gewoon verstandig?

Wim heeft goed geslapen vannacht en mede daardoor ik wat minder. Na een ontbijtje en sterke koffie kan ik er weer tegen, zeker omdat onze activiteit deze ochtend enkel bestaat uit luieren aan het stadsstrand. Tijdens het wandelingetje van zo'n twintig minuten snuiven we al aardig wat van de stad op.

Niet te missen, het Alcazaba hoog boven op de heuvel, dat we later vandaag bezoeken, de kathedraal en enkele goed onderhouden parken. We zien prachtige paarse bloesembomen, die Jacaranda's blijken te heten en in deze tijd van het jaar vol in bloei staan.  Het Plaza de las Merced dat vol staat met deze bomen is dan ook een kleine omweg waard.  

Op het strand zoeken we een plaatsje in de schaduw onder een palmboom. Met 26 graden is het niet bloedheet, maar onze huidjes zijn nog weinig zon gewend, dus we tarten die kernreactor aan de hemel liever niet. De zee ziet uitnodigend uit, maar de prikkeling van het ijskoude water op mijn onderbenen is voldoende om een terugtrekkende beweging te maken. Wim trotseert de golvende watermassa wel en gaat compleet kopje onder. 'Wat is er met jou aan de hand?' vraagt hij even later. 'Je bent echt anders.'
Een terechte constatering, een jaar geleden dook ik tijdens een familievakantie op een gure dag na zonsondergang nog in een ijskoude Noordzee, omdat ik kost wat kost iets aan mezelf wilde bewijzen. Die fase heb ik ook achter me gelaten. Misschien word ik oud, saai of toch gewoon verstandig. 

In de overdekte markthal scoren we allerlei lokale lekkernijen en we lunchen in ons eigen appartement. Na een korte siësta is het tijd om de heuvel opwaarts te lopen rondom het Moorse kasteel. We worden verwend met mooie uitzichten over de stad, de zee, meer paarse bloesem, geurige kruiden en aaibare katten. 

Hoogtepunt is echter de Pinksterprocessie die dwars door de stad loopt. Een stoet jonge mannen draagt een heiligbeeld op de schouders, zij aan zij, hun gezichten ernstig of devoot. Het beeld moet loodzwaar zijn, want om de twintig, dertig meter moeten ze stoppen om hun schouders te ontlasten. De processie begon om zes uur, het is intussen bijna elf uur 's avonds en we horen nog steeds de fanfare in de stad. 

We willen een hapje eten bij Antonio Banderas. De acteur, die hier vandaan komt, is mede eigenaar van verschillende restaurants die goed bekend staan. De mensen staan dan ook rijen dik te wachten op een plekje en daar hebben wij geen zin in. Ervan uitgaande dat Antonio zelf niet in de keuken staat, schuiven we in een van de vele andere tapasbarretjes aan. Manzanilla sherry schijnt een typisch drankje te zijn van hier en dat moet ik dus proberen. Het blijkt naar spiritus te ruiken en te smaken, dus ga ik toch maar over op een wit wijntje. We houden het vandaag allebei bij eentje en gaan dan keurig op tijd naar bed, om keurig netjes te gaan slapen. Zoals ik al zei: oud, saai of toch eindelijk verstandig.