Lucca (fotoblog)

Na een relaxte ochtend bezoeken we vandaag Lucca. Gisteren toen we naar Pistoia reden kwamen we er al langs. Ik zei toen nog: ‘Kijk hier is een grote stadsmuur van... iets.' Dat iets blijkt dus Lucca te zijn, nog geheel ommuurd en die muur is het domein van fietsers en wandelaars. We rijden via de stadspoort het centrum in en parkeren Ciro voor 10 euro een hele dag in een parking in het historisch centrum. In Nederland kun je daar hooguit tweeëneenhalf uur voor parkeren in de  Q-park tegenover de Appie.

Ook de rest van Lucca is verrassend betaalbaar. Van de aperitivo, royaal voorzien van knabbeltjes erbij, tot aan het avondeten in een gezellige wijnbar. De enige “excessieve” uitgave is die we vandaag  doen is voor een Bialetti koffiepot van 50 euro. Afgezien van de lekkere sterke koffie die je ermee kunt maken is dat een leuk hebbedingetje. We kochten er 17 jaar geleden al een tijdens onze huwelijksreis in Toscane. Die hebben we nog steeds en nemen we overal mee naartoe waar wij de koffie niet vertrouwen. Nu hebben we er een die geschikt is voor alle warmtebronnen voor de komende 17 jaar?

Naast de betaalbare entrees en horeca valt ons op dat het relatief rustig is in de stad. En we hebben het hier niet over een klein provincie stadje maar over een stad van formaat. Je kunt spreken van een gezellige drukte, maar nergens zijn er wachtrijen of drommen mensen. Misschien laten de toeristen deze stad links liggen voor Florence of de warmte speelt een rol. Ondanks de warmte beklimmen wij de 230 trappen van de Torre Guinigi voor een fenomenaal uitzicht over de stad. We brengen een uitgebreid bezoek aan de imposante kathedraal, slenteren door de wirwar van kleine straatjes en vergapen ons aan de grandeur van de vele pleinen die de stad kent. Tijdens een laatste afzakkertje zijn we het er samen over eens: 'Een dag is veel te weinig voor deze stad. We komen nog eens terug.'  

Vandaag maak ik me er makkelijk vanaf. De foto's zeggen in dit geval veel meer dan woorden.
Overigens, voor wie zich afvraagt waarom ik meestal op de foto sta en Wim niet. Dat komt omdat hij van het beeld is en ik van de tekst. Alle eer gaat vandaag dus naar Wim.