Trouwdag

Gisteravond bleef Wim zijn voortand in een stuk Focaccia steken. Nu lispelt hij een beetje en ziet hij eruit als een schattig jochie dat aan het wisselen is. Of als een armoedig mannetje die geen geld heeft voor een goed gebit. Het hangt er vanaf hoe je ernaar wilt kijken. Ik stel voor dat we een tandarts zoeken, maar hij heeft er afgezien van het cosmetisch aspect geen last van, dus het kan wachten tot thuis. 

Vandaag is het onze 17e trouwdag en we kunnen wel vaststellen dat we ergere dingen hebben doorstaan dan een verloren tandje. Dat relativeert lekker. Veel tijd voor romantiek is er vandaag trouwens niet. We zijn vroeg vertrokken vanuit Toscane en brengen een groot deel van de dag door in de auto tijdens een rit van zo’n 500 km naar Gaeta, een kustplaats in het Zuiden van Lazio. We kijken uit naar een weekje relaxen en even bijkomen van het redelijk actieve programma tot nu toe. 

Natuurlijk blikken we ook terug. Na zeventien jaar kunnen we terugkijken op veel mooie reizen samen. Geloof het of niet, maar onze huwelijksreis was daadwerkelijk de eerste echte vakantie samen. Voor die tijd hadden we weleens een weekendje weg geboekt maar nooit een echte vakantie naar het buitenland. Het werden tien dagen Toscane en sindsdien hebben we allebei een liefdesrelatie met Italië.

Deze week zaten we op het terras van ons geweldige huisje in Toscane en bedachten: dit huisje kon weleens het mooiste plekje zijn waar we ooit verbleven. Met een wijntje erbij liepen we alle bijzondere plekjes nog eens na en maakten een lijstje van onze favoriete accommodaties tot nu toe. Daarna streepten we weg tot we een top 5 overhielden. Er zullen hopelijk nog mooie locaties volgen. Zolang we het onderstaande recept blijven volgen. 

Recept voor ons huwelijk:

Meng stabiele nuchterheid met fladderende expressie. Voeg hier liefde, intimiteit en (zelf)vertrouwen aan toe. Roer dit vervolgens goed door met een paar flinke scheppen kameraadschap, humor en een snufje gelatenheid. Laat garen in de slowcoocker en blus zo nu en dan af met het nodige water bij de wijn. Een beproefd recept dat na 17 jaar nog altijd goed smaakt. Soms iets te pittig gekruid, soms iets te weeeig geprutteld, maar meestal perfect al dente.