De koning van Hispanje heb ik altijd geëerd

Na zonsondergang gisteravond hebben we nog zo'n twee uurtjes gewandeld door de wijken El Albaicin en Sacromonte. Er hangt een broeierige sfeer, van de zwoele avondlucht, de donkere oogopslag van de nogal macho-achtige mannen en de vurige muziek. Muziek en dan vooral flamenco is onlosmakelijk deel van deze cultuur. Uit elke bar en restaurant, maar ook uit sommige vervallen grotwoningen in Sacromonte klinkt het opzwepende geluid van de gitaar, de soms nasale klanken van gezang en ritmisch gestamp van voeten. Ik vind het geweldig en moet bekennen dat ik nu al aardig verliefd ben op deze stad.

Voor vandaag hebben we tickets voor de kathedraal en de naastgelegen koninklijke kapel. In tegenstelling tot veel plekken waar ze met een tijdsslot werken, wordt hier een ruime marge aangehouden van vier uur speling. Heerlijk, want als ik nou ergens een hekel aan heb op vakantie is het tijdsdruk. We blijven iets langer in bed, want vanuit onze grot is het maar een kwartiertje lopen naar de kathedraal. 

Ook dit bouwwerk is weer een megalomaan "projectje" van de katholieke koningen. Hoewel we al veel kerken en kathedralen hebben bezocht, vind ik dit tot nu toe een van de meest indrukwekkende. Door de hoge glas-in-loodramen komt een indrukwekkende hoeveelheid licht naar binnen. Alles is groots en imposant, zoals dat meestal het geval is bij katholieke kerken. Het meest opvallend hier zijn de twee rijkversierde orgels waar gedurende ons bezoek ook voortdurend geluid, zeg maar gerust rotherrie uitkomt, waardoor ik zelfs de audiogids niet kan verstaan. Het doet er ook niet zo toe, want meestal ben ik die informatie ook weer vrij snel vergeten en onthoud ik alleen het gevoel. In dit geval een gevoel van nietigheid. 

Naast de kathedraal ligt de koninklijke kapel met de praalgraven van Ferdinand en Isabella, hun dochter Johanna de waanzinnige en hun schoonzoon Filips de Schone, de overgrootvader van onze eigen Willem van Oranje. Het is een plaats van aanbidding en daarom mag je er geen foto's maken. Dat neemt de beveiliging daar vrij serieus. Een vrouw krijgt een waarschuwing en wanneer ze daarna weer een foto maakt wordt niet alleen de vrouw, maar ook de rest van het driekoppige gezelschap er zonder pardon uitgezet. Ze gaan nogal tekeer en er wordt zelfs gedreigd met la Policia. De afloop van deze soap wachten we niet af, want om de hoek ligt een Arabische souk waar we willen rondstruinen. Er zijn kleine ambachtswinkeltjes met lederwaren en keramiek. Overal ruikt het naar kruiden, vooral saffraan is populair. Ik word verleid door een man die me laat proeven van noten: 'Hier, proef deze eens. En deze zijn ook lekker.' Uiteindelijk kan ik niet goed kiezen dus doe ik van alles wat. Pas als ik weer buiten sta dringt het tot me door dat ik voor veertig euro aan noten heb gekocht. Nou ja, dan weten wij wat we de komende dagen als tussendoortje eten. 

Desondanks hebben we qua eten de nodige noten op de zang, dus lunchen we weer buitenshuis in een gezellige bar voordat we aan de terugweg beginnen. Net als de heenweg zijn het maar vijftien minuten lopen. Toch is het een heel verschil tussen een kwartier bergafwaarts in de vroege ochtend of vijftien minuten trappen op in de zinderende middaghitte met een glas wijn achter de kiezen. Maar we redden het en zijn na een een schoonheidsslaapje - althans Wim, want ik schrijf dan meestal - klaar voor het avondprogramma. 

Speciaal voor de gelegenheid heb ik me opgedoft, iets wat ik normaal eigenlijk niet doe tijdens vakantie. Make-up op, roosje in mijn haar en op naar de grotten van Sacramento waar we een kleinschalige flamencoshow bezoeken.

Er passen maximaal twintig bezoekers in de grot wat meteen een heel intieme sfeer geeft, als je tenminste de schimmelplekken op het plafond negeert. En dan begint de show... ik noem het dansen alsof je van de duivel bezeten bent. Nog nooit heb ik mensen met zoveel passie en vuur zien dansen. Stampvoetend alsof hun leven ervan afhangt, met een snelheid die je amper met het blote oog kunt volgen en die tegelijkertijd volledig in de maat is met de klanken van het virtuoze gitaarspel. Want niet alleen de danseres zijn geweldig, ook de gitarist speelt de sterren van de hemel en de rauwe stem van de zanger galmt door de grot en brengt een emotie over die we begrijpen, al verstaan we geen woord van de taal. 

Het is een absolute topavond, die wordt afgesloten met een bijbehorend etentje, in dit geval een enorme visschotel. En, ik weet, less is more, maar qua flamencofoto's kon ik geen goede selectie maken, dus scroll nog maar even door.